Γιώργος Μπαντής: Η “φωνή” των Ελλήνων ποδοσφαιριστών στο Xalkidiki Politiki

Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο Χαλκιδικιώτης πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη θέση του τερματοφύλακα, μιλά για τη καριέρα του, το ρόλο και την ευθύνη του, αλλά κυρίως αναφέρεται στο ποδόσφαιρο, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κοινωνία.

Ξεκίνησα από μικρή ηλικία το ποδόσφαιρο στην Ιερισσό. Η Ιερισσός είναι ένα χωριό με παράδοση στον αθλητισμό καθώς διαθέτει μία απο τις καλύτερες ακαδημίες ποδοσφαίρου στη Χαλκιδική. Εκείνη την εποχή παράλληλα είχε κι άλλες εξίσου καλές ακαδημίες όπως στο μπασκετ. Εγώ ήμουν τυχερός γιατί πέτυχα μία πολύ καλή φουρνιά αθλητών και προπονητών, όπου καταφέραμε να κάνουμε πρωταθλητισμό. Αυτό με βοήθησε σημαντικά για να κάνω το επόμενο μεγάλο βήμα της μετάβασής μου στη τότε μεγαλύτερη Ακαδημία της Ελλάδας του Ηρακλή. Δυσκολίες υπήρξαν πολλές, σε αγωνιστικό και μη επίπεδο, όμως αν διαθέτεις όραμα, πίστη και πείσμα σε αυτό που έχεις ως στόχο μετατρέπεις την κάθε δυσκολία σε ευκαιρία. Έτσι έπραξα σε όλη μου τη ποδοσφαιρική διαδρομή και κατάφερα να εκπληρώσω το όνειρο που είχα από παιδί. Η προεδρία ήταν μία αντίδραση για εμένα σε ότι συνέβαινε στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο όπου συνεχώς καταπατούνταν τα εργασιακά δικαιώματα των ποδοσφαιριστών. Νιώθοντας την ευθύνη και διακρίνοντας τη δύναμη έχει ο αθλητής και το σωματείο του ΠΣΑΠΠ αποφασίσαμε με μία παρέα ποδοσφαιριστών να τη πάρουμε στα χέρια μας αξιοποιώντας τη όσο καλύτερα γίνεται.

Πρόκειται για μία θέση ευθύνης, καθώς καλείσαι να διαχειριστείς ζητήματα που δεν αφορούν εσένα, δηλαδή προσωπικά σου, αλλά των μελών του Συνδέσμου που σε επέλεξαν για αυτή τη θέση. Συζητάς, διαπραγματεύεσαι και πολλάκις συγκρούεσαι για τα συμφέροντα τους, αλλά και για εκείνα που θα βιώσουν οι επόμενες γενιές των ποδοσφαιριστών και των ποδοσφαιριστών. Περνάω πολλές ώρες στο τηλέφωνο ή σε συναντήσεις, απευθείας ή μέσω video call, και βρίσκομαι σε συνεχή επικοινωνία με τους συνεργάτες μου στο γραφείο και τα άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Ο εκάστοτε πρόεδρος δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του όλο τον όγκο των θεμάτων που απασχολούν τον ΠΣΑΠΠ. Υπάρχει μία ισχυρή ομάδα εξειδικευμενων ανθρώπων που καθημερινά βρίσκεται πάνω από τα μέλη μας σε ότι χρειάζονται.

Ως άνθρωπος δεν μου αρέσει να είμαι μηδενιστής. Σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια έχουν γίνει βήματα μπροστά, αλλά φυσικά έχουμε ακόμη πολύ δρόμο για να διανύσουμε. Η οικονομική κρίση οδήγησε σε ένα τέλμα που επηρέασε σημαντικά την κατάσταση στις, πλην της μεγάλης, επαγγελματικές κατηγορίες που παλαιότερα ήταν δύο και τώρα μία, όπως φυσικά και τις ερασιτεχνικές. Εσχάτως το τοπίο ομαλοποιείται σε οικονομικό επίπεδο που είναι το βασικό, όμως παραμένουν ορισμένα προβλήματα και υπολειπόμαστε στο κομμάτι των υποδομών. Παράλληλα προσπαθούμε πλέον να ενισχύσουμε το ποδόσφαιρο γυναικών που μέχρι πρότινος ήταν σε νηπιακό στάδιο, σε όλους τους τομείς. Αυτό που προέχει όμως για εμάς είναι οι ποδοσφαιριστές και οι ποδοσφαιρίστριες να αμείβονται όπως τους αξίζει και να διασφαλιστούν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα όμως για να πάει μπροστά θα πρέπει να κλείσει η μεγαλύτερη πληγή του παρελθόντος. Υπάρχουν εκατοντάδες ανεκτέτελστες αποφάσεις ποδοσφαιριστών που δυστυχώς δεν έχουν εισπράξει τα δεδουλευμένα χρήματα τους σε πολλές των περιπτώσεων από ομάδες που συνεχίζουν να υπάρχουν στα επαγγελματικά πρωτάθληματα μας ακόμα και σήμερα.

Το ζήτημα είναι πολύπλευρο. Στο θέμα του μητρώου παρατηρήθηκαν πολλά προβλήματα που οδήγησαν σε αδιέξοδα. Αυτό που θέλω να πω εγώ είναι πως πριν από κάθε σχετική απόφαση που λαμβάνεται να προηγείται διάλογος όχι μόνο μεταξύ των άμεσων ενδιαφερόμενων και εμπλεκόμενων, αλλά ενεργό ρόλο στη συζήτηση να έχουν και όσοι γνωρίζουν καλά το εκάστοτε θέμα, στην προκειμένη περίπτωση το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Έτσι θα προκύψουν πολλές ιδέες και απόψεις και μέσω της σύνθεσης θα μπορέσει να καταρτιστεί μία καλύτερη οδηγία ή νόμος ή τροπολογία, όπως θέλετε χαρακτηρίστε τη.

Πρόκειται για ένα στενάχωρο φαινόμενο, που όμως απορρέει από το γεγονός πως οι περισσότερες επαγγελματικές ομάδες δεν μπορούν να είναι αυτάρκεις, αλλά αντίθετα καλούνται να στηρίζονται σε κάποιον χρηματοδότη. Ο καταμερισμός των εσόδων δεν είναι ανάλογος και αυτόματα πολλές ομάδες «λυγίζουν» καθώς δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα. Θα πρέπει θεσμικά να εξασφαλίσουμε την βεβαιότητα ότι μία ομάδα διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να ανταπεξέλθει στα εξοδα της και πως ειναι βιώσιμη. Δυστυχώς ακομη και σήμερα παρατηρούνται φαινόμενα ομάδων που οφείλουν πολλά χρήματα, δεδουλευμένα μάλιστα, σε ποδοσφαιριστές και υπαλλήλους.

Η σχετική διαπίστωση είναι συνέχεια του παραπάνω. Όταν δεν υπάρχουν έσοδα και οικονομική δυνατότητα, αυτόματα καλείσαι ως ομάδα να περιορίσεις τα έξοδά σου και αυτό έχει ως συνέπεια να μειώσεις αισθητά τα κόστη σε επίπεδο οργάνωσης, εγκαταστάσεων και τομείς που θεωρούνται απαραίτητοι σε επαγγελματικό επίπεδο. Αυτόματα δεν μαθαίνεις το ποδόσφαιρο σωστά και αυτό οδηγεί πολλά νέα παιδιά που έχουν ταλέντο αλλά όχι τις απαραίτητες βάσεις, ώστε να μην ανταπεξέρχονται σε υψηλότερο επίπεδο.

Είναι το Α και το Ω. Τα δεδομένα είναι απλά. Αν έχεις σωστές ακαδημίες, με επαγγελματίες προπονητές, σωστές υποδομές τότε θα μπορείς να βγάλεις ποδοσφαιριστές που θα μπορέσουν αύριο να στελεχώσουν την πρώτη σου ομάδα. Ταυτόχρονα αυτοί οι νεαροί παίκτες θα δύναται να σου αποφέρουν έσοδα μέσω πωλήσεών τους, ώστε να γίνεις οικονομικά αυτάρκης και να βελτιώσεις τις εγκαταστάσεις σου και όλα όσα απαιτούνται για την εύρυθμη λειτουργία μίας ομάδας. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα αντιληφθήκαμε την αναγκαιότητα να δουλεψουμε σε επαγγελματικό επίπεδο τις ακαδημίες μας καθώς πολλοί σύλλογοι επενδύουν στον μεγάλο όγκο ταλέντων που διαθέτει η χώρα μας. Ελπίζουμε σιγά σιγά να γίνει κάτι αντίστοιχο και σε ακαδημίες γυναικών.