Ο Γιάννης Σκαρίμπας (1893–1984) υπήρξε ένας από τους πιο ιδιαίτερους και πρωτοποριακούς λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Γεννημένος στην Αγία Ευθυμία Φωκίδας, καταγόταν από οικογένεια με ρίζες στην Επανάσταση του 1821. Μετά τις σπουδές του και τη συμμετοχή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου διακρίθηκε και παρασημοφορήθηκε, εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, όπου εργάστηκε στο τελωνείο και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε αρχικά με ψευδώνυμο, ενώ η πρώτη του επίσημη διάκριση ήρθε το 1929, όταν βραβεύτηκε για το διήγημα Ο καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης. Το έργο του χαρακτηρίζεται από αντισυμβατικό ύφος, έντονη κριτική προς τις κατεστημένες αξίες και πρωτοποριακή γλώσσα, με έντονα υπερρεαλιστικά στοιχεία. Το 1976 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το αντιπολεμικό μυθιστόρημα Φυγή προς τα εμπρός.
Ο «μπαρμπα-Γιάννης», όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, έγινε ευρύτερα γνωστός και μέσα από τη μελοποίηση ποιημάτων του, όπως το Σπασμένο καράβι, το Ουλαλούμ και οι Εαυτούληδες. Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του στη Χαλκίδα, όπου πέθανε το 1984 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη.
Στα απομνημονεύματά του μεταξύ άλλων έγραψε: Τώρα υπέρ τα 84 μου χρόνια γεγονώς, εφησυχάζω (σχεδόν μόνος) στο σπιτάκι μου, ζων ‘‘αεί -μη- διδασκόμενος’’, εν αναμονή του ‘‘εσχάτου-μου-μαθήματος’’, ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό, ‘‘για τα βουνά και για τα δάση που είδα…’’ .
Και για το ακριβές των παραπάνω αυτών μου ασημάντων, υπογράφομαι,
ο ταπεινότατος
Γιάννης Σκαρίμπας
