Η εικόνα μιλάει από μόνη της και δυστυχώς, μιλάει δυνατά. Για χρόνια ολόκληρα ακούγαμε το ίδιο παράπονο: «Δεν έχουμε πάρκινγκ, δεν έχουμε υποδομές, πού να αφήσουμε το αυτοκίνητο;» Και τώρα που τα Νέα Μουδανιά διαθέτουν επιτέλους οργανωμένους χώρους στάθμευσης, κάποιοι οδηγοί εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε… ακατοίκητο νησί.
Παρκάρει πάνω σε ράμπα ΑμεΑ.
Διαλέγει τον πεζόδρομο, γιατί τον βολεύει «μια χαρά»
Και αποφασίζει ότι το STOP και η διάβαση είναι… διακοσμητικά στοιχεία του δρόμου.
Και κάπως έτσι, ενώ υπάρχει πάρκινγκ, επιμένουμε στο «Καβάλα πάν’ στην εκκλησιά». Όσο πιο κοντά στο μαγαζί, όσο πιο δίπλα στο σημείο, όσο πιο άμεσα αδιαφορώντας για πεζούς, καροτσάκια, παιδιά, ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και για βασικούς κανόνες της κοινής λογικής.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς παράνομη στάθμευση.
Το ζήτημα είναι νοοτροπία.
Πόσο δύσκολο είναι να αφήσουμε το αυτοκίνητο λίγα μέτρα πιο πέρα; Πόσο δύσκολο είναι να σεβαστούμε τον χώρο που δημιουργήθηκε για να διευκολύνει όλους; Πόσο δύσκολο είναι να ξεπεράσουμε επιτέλους τον παλιό… ελληνικό αυτοματισμό «να το αφήσω όπου να ’ναι, δυο λεπτά είναι»;
Η πόλη αλλάζει. Οι υποδομές βελτιώνονται. Ο φωτισμός, οι πεζόδρομοι, οι χώροι πρασίνου, η κίνηση στο παραλιακό μέτωπο όλα αποκτούν επιτέλους εικόνα σύγχρονης πόλης.
Αλλά αν δεν αλλάξουμε κι εμείς, τότε όλα αυτά θα μένουν απλώς φωτογραφίες που εξοργίζουν.
Τα Μουδανιά αξίζουν καλύτερη συμπεριφορά.
Οι πολίτες αξίζουν ασφάλεια.
Και όσοι παρκάρουν όπου να ’ναι, αξίζουν τουλάχιστον τη δημόσια υπενθύμιση ότι η ασυδοσία δεν είναι δικαίωμα.
Γιατί τελικά, πάρκινγκ υπάρχει.
Σεβασμός χρειάζεται.
