Στην είσοδο των Νέων Μουδανιών, μια ελληνική σημαία υψωμένη από την άκρη ενός γερανού στέκει να θυμίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα σύμβολο. Θυμίζει το φρόνημα, την ιστορία, τις θυσίες και την περηφάνια ενός λαού που, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, δεν παύει να τιμά τις ρίζες και τους ήρωές του.
Μια απλή κίνηση ίσως για κάποιους καθημερινή όμως για όσους γνωρίζουν, για όσους νιώθουν, αυτή η εικόνα γίνεται σημάδι ότι η σπίθα ακόμη υπάρχει. Υπάρχει μέσα στους ανθρώπους που δεν ξεχνούν και δεν συμβιβάζονται με την αδιαφορία. Σε εκείνους που βρίσκουν τρόπο, με τον δικό τους τρόπο, να πουν ένα ξεκάθαρο: «Τιμάμε. Θυμόμαστε. Συνεχίζουμε».
Η σημαία στον γερανό δεν είναι διακόσμηση. Είναι στάση ζωής. Είναι υπενθύμιση ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα στον χάρτη είναι οι άνθρωποί της, οι αξίες της, οι γενιές που έρχονται και αυτές που πέρασαν.
Και όσο θα υψώνεται έστω και μία σημαία έτσι, με ψυχή,τόσο θα ξέρουμε ότι τίποτα δεν χάθηκε.
