Η Χαλκιδική δεν είναι μόνο τουρισμός. Είναι γη, είναι παραγωγή, είναι άνθρωποι που ζουν και επιμένουν. Αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι κρατούν όρθια την ύπαιθρο, στηρίζουν την τοπική οικονομία και διασφαλίζουν την αυτάρκεια και την ποιότητα των ελληνικών προϊόντων. Κι όμως, σήμερα βρίσκονται στα μπλόκα. Όχι από ιδεολογία. Από ανάγκη.
Ο πρωτογενής τομέας της Χαλκιδικής έχει τεράστιες δυνατότητες. Ελαιόλαδο, μέλι, κτηνοτροφικά προϊόντα, αρωματικά φυτά, επιτραπέζια ελιά, προϊόντα ΠΟΠ και ΠΓΕ. Ένας πλούτος που θα μπορούσε να στηρίξει χιλιάδες οικογένειες και να συνδεθεί δυναμικά με τον τουρισμό, την εστίαση, τις εξαγωγές. Όμως σήμερα, αυτός ο πλούτος ασφυκτιά.
Οι άνθρωποι της παραγωγής δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν κανόνες που να εφαρμόζονται, κόστος που να είναι διαχειρίσιμο, κράτος που να στέκεται δίπλα τους και όχι απέναντί τους.
Για να φύγουν τα τρακτέρ από τους δρόμους, η κυβέρνηση οφείλει να δει καθαρά και άμεσα:
Πρώτον, το κόστος παραγωγής. Ρεύμα, καύσιμα, ζωοτροφές, λιπάσματα. Χωρίς στοχευμένες μειώσεις και πραγματικές επιστροφές, η παραγωγή δεν είναι βιώσιμη. Δεν μπορεί ο Έλληνας παραγωγός να ανταγωνίζεται χώρες με μισό κόστος.
Δεύτερον, τις αποζημιώσεις και τον ΕΛΓΑ. Οι ζημιές από την κλιματική κρίση δεν είναι πια η εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Απαιτείται σύγχρονος, γρήγορος και δίκαιος μηχανισμός αποζημιώσεων, χωρίς καθυστερήσεις που στραγγαλίζουν την επιβίωση.
Τρίτον, τη γραφειοκρατία. Προγράμματα που ανακοινώνονται αλλά δεν πληρώνονται, ενισχύσεις που χάνονται σε φακέλους, νέοι άνθρωποι που απογοητεύονται πριν καν ξεκινήσουν. Η ψηφιοποίηση πρέπει να γίνει εργαλείο λύσης, όχι νέο εμπόδιο.
Τέταρτον, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Δύο κλάδοι που στη Χαλκιδική είναι πυλώνες. Η ανεξέλεγκτη αύξηση του κόστους, οι απώλειες από ασθένειες, οι περιορισμοί χωρίς αντιστάθμισμα οδηγούν σε εγκατάλειψη. Κι όταν χαθεί η παραγωγή, δεν επιστρέφει εύκολα.
Πέμπτον, τον στρατηγικό σχεδιασμό. Ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά. Χρειάζεται σχέδιο δεκαετίας, σύνδεση με μεταποίηση, τουρισμό, branding τοπικών προϊόντων. Η Χαλκιδική μπορεί να γίνει πρότυπο. Αλλά όχι με ημίμετρα.
Τα μπλόκα δεν είναι απειλή για την κοινωνία. Είναι κραυγή αγωνίας. Και αν δεν ακουστεί, το κόστος δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι κοινωνικό, δημογραφικό, εθνικό.
Η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια επιλογή:
Να δει τον πρωτογενή τομέα ως βάρος ή ως επένδυση.
Να απαντήσει με ανακοινώσεις ή με πράξεις.
Η Χαλκιδική δεν ζητά χάρη. Ζητά δικαιοσύνη, προοπτική και σεβασμό στους ανθρώπους που κρατούν τη γη ζωντανή.
Νίκος Τσερκεζίδης
Επιχειρηματίας
