Δεν θα τα δεις εύκολα.
Δεν θα τα ακούσεις.
Κι όμως, είναι εκεί ή τουλάχιστον ήταν.
Σε ρέματα, δάση και ακτές της Χαλκιδικής, ένας ολόκληρος κόσμος άγριας ζωής υποχωρεί αθόρυβα. Όχι από ένα μεγάλο γεγονός, αλλά από μικρές, καθημερινές παρεμβάσεις που περνούν απαρατήρητες. Ένα ρέμα που «καθαρίζεται», μια λιμνούλα που εξαφανίζεται, ένας δρόμος που κόβει στα δύο έναν βιότοπο.
Η βίδρα (Lutra lutra) είναι από τα πρώτα είδη που πληρώνουν το τίμημα. Χρειάζεται καθαρό νερό και φυσική βλάστηση για να επιβιώσει. Όταν αυτά χάνονται, χάνεται και εκείνη.
Στις ίδιες περιοχές, αλλά στη θάλασσα, ο ρινοδέλφινας (Tursiops truncatus) αντιμετωπίζει έναν διαφορετικό κίνδυνο: δίχτυα, θόρυβο και ρύπανση που δεν φαίνεται στην επιφάνεια.
Στα ερπετά, η πίεση είναι εξίσου έντονη.
Η στικτή νεροχελώνα (Emys orbicularis) εξαρτάται από ήρεμα νερά και ασφαλείς όχθες, που όλο και λιγοστεύουν.
Οι χερσαίες χελώνες (Testudo graeca και Testudo hermanni) χάνουν έδαφος από πυρκαγιές, δρόμους και ανθρώπινη δραστηριότητα, ενώ
ο λαφιάτης (Elaphe quatuorlineata), αν και ακίνδυνος, συνεχίζει να σκοτώνεται από φόβο ή τροχαία.
Ακόμη πιο εύθραυστη είναι η ισορροπία για τα αμφίβια.
Είδη όπως η Bombina variegata και ο Triturus karelinii εξαρτώνται από μικρές εποχικές λιμνούλες.
Αν χαθούν αυτές, δεν υπάρχει εναλλακτική. Η αναπαραγωγή σταματά απότομα.
Στα δάση, ο ελαφοκάνθαρος (Lucanus cervus) λειτουργεί ως δείκτης ζωής.
Όπου εξαφανίζεται, σημαίνει ότι το δάσος έχει ήδη αλλοιωθεί.
Η απομάκρυνση νεκρού ξύλου και οι εντατικές παρεμβάσεις αποδυναμώνουν τη φυσική ισορροπία.
Στους υγροτόπους της δυτικής Χαλκιδικής, η πίεση είναι συνεχής.
Κορμοράνοι, ερωδιοί και γλάροι συνεχίζουν να επιστρέφουν, αλλά σε όλο και πιο δύσκολες συνθήκες.
Η όχληση, η ρύπανση και η ανθρώπινη παρουσία σε λάθος σημεία και χρόνους διαταράσσουν κρίσιμες λειτουργίες επιβίωσης.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν νόμοι.
Το πρόβλημα είναι ότι η καθημερινότητα τους ακυρώνει.
Η φύση δεν χάνεται απότομα.
Χάνεται λίγο λίγο, με κάθε μικρή παρέμβαση που μοιάζει ασήμαντη.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η πραγματική πρόκληση για τη Χαλκιδική:
όχι να διαπιστώσει τι χάνει, αλλά να προλάβει τι μπορεί ακόμη να σωθεί.
