Ταραχώδης είναι η ζωή και η καριέρα του Στάθη Πεχλιβανίδη, ο οποίος βρέθηκε με την οικογένειά του στη Γεωργία και το Καζακστάν γράφοντας τη δική του ιστορία στο σοβιετικό ποδόσφαιρο.
Η οικογενειακή του ιστορία είναι γεμάτη πόνο και προσφυγιά. Μέχρι την Καταστροφή ζούσε στη Μικρά Ασία ως οικογένεια Λαζαρίδη. Αργότερα, για λόγους ασφαλείας, ο παππούς του Στάθη άλλαξε το επώνυμο σε Πεχλεβάνογλου.
Πεχλεβάν στα τούρκικα σημαίνει μαχητής και αυτό ακριβώς ήταν όλη η οικογένεια. Αρχικά κατέφυγε στο Κράι Χαμπάροφσκ της τότε Σοβιετικής Ένωσης, κοντά στα σύνορα με την Κίνα. Από εκεί στο Βατούμ όπου υπήρχαν πολλοί Έλληνες. Στη Γεωργία ο πατέρας του, Αλκιβιάδης, άρχισε παίζει και να διακρίνεται στο ποδόσφαιρο ως μέλος της πολύ ισχυρής Ντιναμό Τιφλίδας.
Ο πατέρας Αλκιβιάδης και το ποδόσφαιρο
Η οικογένεια του δεν στέριωσε στο Βατούμ, αλλά μετακόμισε στο Καζακστάν με πολλούς ακόμη Πόντιους. Ο Αλκιβιάδης άρχισε να προπονεί τη Μέταλουργκ Σιμκέντ και να μεταδίδει στα παιδιά του το πάθος του για το ποδόσφαιρο.
Ο μικρότερος γιος, ο Στάθης, που γεννήθηκε στο Σιμκέντ, ήταν ο πιο ταλαντούχος αλλά και ο πιο τεμπέλης.
Ο πατέρας του, όμως, δούλεψε μαζί του και ο βραχύσωμος Στάθης με τα δυνατά πόδια κατάφερε να μπει στα «ραντάρ» της Καϊράτ.
Ο Πεχλιβανίδης αγωνίστηκε για μια δεκαετία με τα «κιτρινόμαυρα» της Καϊράτ και έγινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης και αστέρας της, σημειώνοντας 105 γκολ. Αν και η εικόνα του δεν τρόμαζε τους αντιπάλους, οι κούρσες του και η εκτελεστική του δεινότητα και με τα δύο πόδια τον έκαναν θρύλο.
«Ο κόσμος με ρωτούσε τι έχω κάνει, τι ναρκωτικά με ενέσεις έχω βάλει και είναι έτσι τα πόδια μου. Αλλά τα έχω εκ φύσεως. Και ο πατέρας μου από 9 χρονών με μάθαινε να σουτάρω και με τα δύο πόδια», έχει πει ο ίδιος.
Το πιο γρήγορο γκολ στο σοβιετικό πρωτάθλημα είναι δικό του, όταν το 1986 χρειάστηκε μόνο 10 δευτερόλεπτα για να σκοράρει απέναντι στην Ντιναμό Κιέβου.
Με την Καϊράτ κατέκτησε ένα Κύπελλο το 1988 και αρκετές ατομικές διακρίσεις. Το μεγάλο του παράπονο ήταν ότι δεν κλήθηκε στην ολυμπιακή ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης το 1988, αν και είχε εντυπωσιάσει τον ομοσπονδιακό τεχνικό στην προεπιλογή, με τον ίδιο να το αποδίδει σε πολιτικούς λόγους.
Η επιστροφή στην Ελλάδα
Οι επιδόσεις του Στάθη Πεχλιβανίδη προκάλεσαν το ενδιαφέρον ελληνικών ομάδων τη δεκαετία του 1980.
Ο Ολυμπιακός του Σταύρου Νταϊφά είχε μάθει για εκείνον και επικοινώνησε μέχρι και με τους ανθρώπους του ΚΚΕ που είχαν σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση ώστε να μεσολαβήσουν για να έρθει στον Πειραιά. Η συμφωνία ήταν κοντά να ολοκληρωθεί αλλά οι Σοβιετικοί δεν έδωσαν άδεια στον Πεχλιβανίδη να αποχωρήσει.
Ενδιαφέρον για την απόκτησή του έδειξε και ο Παναθηναϊκός, αλλά και ο Απόλλων Καλαμαριάς, με τον αείμνηστο Χάρρυ Κλυνν στην προεδρία.
Τελικά ήρθε στην Ελλάδα το 1990 μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς του και βρέθηκε να παίζει στον Λεβαδειακό· αν και είχε μιλήσει και με τον Παναθηναϊκό, κόπηκε λόγω των παραπανίσιων κιλών του.
Στους Βοιωτούς τη σεζόν 1990-1991 είχε 10 γκολ σε 25 συμμετοχές, ενώ έπαιξε εκεί άλλα δύο χρόνια στη Β’ Εθνική. Ένας τραυματισμός δεν του επέτρεψε να πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ, που ήταν και το όνειρό του.
«Δεν αλλάζω χρώματα, γι’ αυτό αγαπάω την Καϊράτ και την ΑΕΚ», είχε δηλώσει. Τελευταία έπαιξε μία σεζόν στον Φωκικό και μετά αποσύρθηκε.
Τα τελευταία χρόνια ο Στάθης Πεχλιβανίδης ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως προπονητής σε ακαδημίες ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα ίσως δεν τον γνωρίζουν πολλοί, αλλά στο Καζακστάν αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες.
