ΠΑΣΟΚ Χαλκιδικής: Όταν ο χώρος μικραίνει από μέσα
της Σουζάνας Καζάκα
Η επιστολή διαμαρτυρίας στελεχών του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στη Χαλκιδική, με αφορμή την τοποθέτηση του Χρήστου Πάχτα στον τομέα Ανάπτυξης, δεν κατέγραψε απλώς μια διαφωνία – ανέδειξε βαθιές εσωτερικές ρωγμές. Το όνομά του δεν περιλαμβανόταν στην αρχική λίστα και η εκ των υστέρων προσθήκη του φαίνεται πως ενόχλησε ορισμένα στελέχη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: γιατί;
Ίσως επειδή κάποιοι αντιμετωπίζουν τον πολιτικό χώρο ως ιδιοκτησία τους. Ίσως γιατί θεωρούν πως έχουν δικαίωμα αποκλεισμού. Την ώρα που το κυβερνών κόμμα παρουσιάζει εμφανή φθορά και η κοινωνία αναζητά σοβαρές και αξιόπιστες εναλλακτικές, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να μικραίνει από μόνο του.
Η εικόνα του κόμματος στον νομό παραπέμπει σε μια μικροπολιτική περιχαράκωση. Στελέχη επιλέγουν να τοποθετούν κόκκινες γραμμές γύρω από «τα δικά τους παιδιά», αρνούμενα να αποδεχτούν ότι η πολιτική δεν είναι πεδίο αποκλεισμών, αλλά συνθέσεων.
Στον αγώνα για την πολιτική ανασύνταξη του χώρου, κανείς δεν περισσεύει – ούτε οι παλιοί, ούτε οι νέοι, ούτε όσοι έχουν ιστορική διαδρομή, ούτε όσοι κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα. Όλοι είναι απαραίτητοι, αρκεί να εργάζονται με ανιδιοτέλεια, σχέδιο και σεβασμό στη συλλογικότητα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει δυνάμεις εκ των έσω. Δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένο σε λογικές «τσιφλικιού» και προσωπικών φρουρίων. Άλλωστε, τέτοιες νοοτροπίες –της ομαδοποίησης, των αποκλεισμών και του διχασμού– συνέβαλαν καθοριστικά στην πτώση του.
Αν το κόμμα επιθυμεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού, οφείλει να αποδείξει πως είναι δύναμη ενότητας και όχι διαίρεσης. Ότι μπορεί να χτίσει πάνω στις εμπειρίες όλων και να μην αναλώνεται σε μάχες για καρέκλες και τίτλους. Ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να ανατέλλει για λίγους – αλλά να φωτίζει ξανά ολόκληρο τον δημοκρατικό χώρο.
Για να συμβεί αυτό, απαιτείται ένα ξεκάθαρο βήμα υπέρ της ενότητας. Ο εσωτερικός «πόλεμος» δεν αποτελεί λύση. Ο πραγματικός εχθρός είναι η αδράνεια, η αλαζονεία και η πολιτική μυωπία.
