γράφει η Σουζάνα Καζάκα
Η ιστορία της Αγίας Άννας είναι από εκείνες που δεν ξεθωριάζουν με τον χρόνο. Δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια ούτε εντυπωσιακές πράξεις για να αγγίξει κανείς την ψυχή γιατί η δύναμή της βρίσκεται στην ανθρώπινη αλήθεια: στον πόνο, στην αναμονή, στην προσευχή που γίνεται ανάσα.
Η Άννα και ο Ιωακείμ ήταν ένα ζευγάρι δίκαιο και αγαπημένο. Ζούσαν με πίστη και προσφορά, αλλά η ατεκνία τους έβαζε ένα αόρατο βάρος στην καρδιά. Στην κοινωνία της εποχής, η έλλειψη παιδιού δεν ήταν απλώς προσωπική πληγή· ήταν ντροπή, κρίση, ψίθυροι. Και όταν ο Ιωακείμ απομακρύνθηκε από τον Ναό επειδή δεν είχε απόγονο, ο πόνος τους έγινε ακόμα πιο βαθύς.
Και όμως, εκεί που θα περίμενε κανείς θυμό, βρίσκουμε την πιο δυνατή μορφή πίστης:
Η Άννα δεν ύψωσε τη φωνή της στον ουρανό· ύψωσε την καρδιά της.
Κάτω από ένα δέντρο, μόνη, με τα δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπο, έκανε την προσευχή που έμελλε να αλλάξει την ιστορία:
«Κύριε, αν με ευλογήσεις με παιδί, θα Σου το αφιερώσω».
Τη στιγμή εκείνη, μέσα στη σιωπή, άνοιξε ο ουρανός.
Ένας άγγελος εμφανίστηκε και της είπε πως η προσευχή της ακούστηκε, πως η δοκιμασία της τελείωσε, πως το παιδί που θα φέρει στον κόσμο θα γίνει ευλογία για όλη την ανθρωπότητα. Την ίδια θεία υπόσχεση έλαβε και ο Ιωακείμ, μακριά από το σπίτι, την ίδια ακριβώς ώρα.
Η συνάντησή τους στην Πύλη των Προβάτων ήταν από τις στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη της Εκκλησίας: δύο άνθρωποι γεμάτοι δάκρυα, που καταλαβαίνουν χωρίς λέξεις ότι ο Θεός απάντησε.
Η Άννα γέννησε την Μαρία, την Παναγία μας.
Το παιδί που έγινε η γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης.
Και κράτησε την υπόσχεσή της: όταν η μικρή έγινε τριών χρόνων, την οδήγησε στον Ναό και την αφιέρωσε ολοκληρωτικά στον Θεό, χαρίζοντας στον κόσμο ένα από τα πιο συγκινητικά παραδείγματα πίστης και ταπείνωσης.
Η Αγία Άννα δεν συγκινεί απλώς για το θαύμα της σύλληψης. Συγκινεί για κάτι βαθύτερο:
Γιατί είναι η εικόνα κάθε γυναίκας που περιμένει ένα θαύμα,
κάθε ανθρώπου που δίνει μάχη σιωπηλά,
κάθε καρδιάς που συνεχίζει να πιστεύει, ακόμη κι όταν οι πόρτες μοιάζουν κλειστές.
Μας θυμίζει ότι το θαύμα έρχεται συχνά όταν η ελπίδα έχει σχεδόν σβήσει.
Κι ότι η πίστη δεν είναι μόνο χαρά είναι δρόμος δύσκολος, αλλά γεμάτος φως.
Γιατί τελικά, η ιστορία της Αγίας Άννας είναι μια υπόσχεση για όλους:
Καμία προσευχή δεν χάνεται. Καμιά υπομονή δεν πάει χαμένη.
Το φως έρχεται πάντα. Αρκεί η καρδιά να το περιμένει.
