Ήταν μέσα καλοκαιριού όταν μιλήσαμε μαζί της τηλεφωνικά της ζητήσαμε να βρεθούμε να μιλήσουμε για την αγάπη της για τον αθλητισμό με αφορμή την ονοματοδοσία στο νέο κλειστό γυμναστήριο του ΠΟΜ που θα φέρει το όνομα της. Όμως μόλις ξεκινούσε η περιπέτεια με την υγεία της και δεν προλάβαμε. Ο λόγος για την απώλεια της Μάχης Δόμβρου – Παπίστα.

Έζησε 60 χρόνια στα Νέα Μουδανιά, αθλήτρια και αγωνίστρια στα γήπεδα αλλά και στη ζωή.
Με σθένος και παρρησία δημιούργησε και τις πρώτες μαθητικές ομάδες μπάσκετ στα Ν. Μουδανιά. Ιδρυτικό μέλος του Αθλητικού Ομίλου Χαλκιδικής, η ίδια καθηγήτρια γυμναστικής, αθλήτρια του Άρη Θεσσαλονίκης και προπονήτρια αργότερα, συγκρότησε το τμήμα καλαθοσφαίρισης του ΠΟΜ. Πότε από τη θέση της προπονήτριας και πότε από τη θέση του παράγοντα έδινε μάχες όπως το όφειλε στο όνομα της για καλύτερες συνθήκες για την εξάπλωση του αθλήματος, έδινε την ψυχή της για τη νεολαία. “Πάθος”, είναι μια λέξη που την χαρακτήριζε και φαινόταν στο βάδισμα της, στην ομιλία της, στην αποφασιστικότητα της.

Ο ΠΟΜ την βράβευσε πριν λίγα χρόνια για την προσφορά της, όπως και η άλλη της αγάπη, ο ΑΡΗΣ, το 2011 σε μια όμορφη τελετή της απέμεινε αναμνηστική πλακέτα και είπε τα παρακάτω λόγια: “Είχαμε τις ιδέες μας για τον αθλητισμό. Αγωνιζόμασταν χωρίς χρήματα, για μια πορτοκαλάδα. Για την φόρμα , αν την είχαμε. Ξεκίνησα το 1954 ως μαθήτρια γυμνασίου, με προπονητή τον κ. Πεταλίδη και δημιουργήσαμε μια ωραία ομάδα με διακρίσεις.

Αγωνιζόμασταν στο ανοιχτό της ΧΑΝΘ με καλές επιδόσεις. Στη συνέχεια όταν μετά την Αθήνα όπου είχα βρεθεί, γύρισα στη Θεσσαλονίκη, δημιούργησα μια ομάδα μπάσκετ με καλές εμφανίσεις.

Το 1965 παντρεύτηκα εγκατέλειψα την αγωνιστική δράση αλλά το 1972 επανήρθα και δημιούργησα μια ομάδα βόλεϊ.

Έπειτα από το 1972 έφυγα από τον ΑΡΗ και δραστηριοποιούμαι πλέον στα Νέα Μουδανιά. Από το 1993 που έχασα τον άνθρωπο μου δεν πηγαίνω πολύ στο γήπεδο αλλά είμαι πιστή οπαδός του ΑΡΗ.

Ο στίβος ήταν αγαπημένο κομμάτι για εμένα. Ήμασταν μια τετράδα αθλητριών που κατακτούσαμε τις πρώτες θέσεις στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Αυτή ήταν η πορεία μου στον ΑΡΗ. Ποτέ δεν χάσαμε αγώνες γιατί παρακολουθούσαμε την ομάδα από κοντά με τα παιδιά μου. Πλέον ο αθλητισμός έχει εξειδικευτεί. Εμείς τότε κάναμε πολλά αγωνίσματα.

Αξίζει ο άνθρωπος να παραμένει έντιμος και να μην αφήνει πίσω του αναμνήσεις άσχημες.

Ο ΑΡΗΣ για μένα είναι μια ιδέα. Είναι η ομάδα μου».

Η Μάχη έφυγε όμως το κλειστό γυμναστήριο που θα έχει πια το όνομα της από το Σεπτέμβριο του 2021 κλείνει τα όνειρα τις αγωνίες και τις φωνές των νέων αθλητών.

Καλό παράδεισο Μάχη Δόμβρου Παπίστα.