του Νίκου Τσερκεζίδη, επιχειρηματία
Η εξαγγελία της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για κινητοποίηση 45 δισεκατομμυρίων ευρώ προς τον αγροτικό τομέα στο νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο παρουσιάζεται ως μια μεγάλη ευρωπαϊκή στήριξη. Η κυβέρνηση μιλά για «ισχυρή ΚΑΠ» και για μια Ελλάδα που ακούγεται πιο δυνατά στις Βρυξέλλες.
Την ίδια στιγμή, όμως, οι αγρότες βρίσκονται στα μπλόκα. Και το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: πότε και πόσο από αυτά τα χρήματα θα φτάσουν πραγματικά στον παραγωγό;
Τα μεγάλα ποσά σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν εγγυώνται από μόνα τους λύσεις. Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι συχνά χάνονται μέσα σε διαδικασίες, καθυστερήσεις και πολύπλοκα κριτήρια, αφήνοντας εκτός τους μικρούς και μεσαίους αγρότες. Κι όμως, αυτοί είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής παραγωγής.
Οι άνθρωποι που σήμερα διαμαρτύρονται δεν μιλούν για το 2028. Μιλούν για το τώρα. Για το κόστος παραγωγής που εκτοξεύεται. Για τις αποζημιώσεις που δεν επαρκούν. Για την ενεργειακή επιβάρυνση. Για τη γραφειοκρατία που μετατρέπει κάθε ενίσχυση σε μαραθώνιο.
Η λεγόμενη «ισχυρή ΚΑΠ» έχει νόημα μόνο αν γίνει δίκαιη, απλή και άμεση. Αν δεν μειωθεί ουσιαστικά το κόστος παραγωγής και αν οι ενισχύσεις δεν φτάσουν γρήγορα σε όσους πραγματικά παράγουν, τότε τα δισεκατομμύρια θα παραμείνουν στα χαρτιά και στις ανακοινώσεις.
Για τους αγρότες στους δρόμους, το ζητούμενο δεν είναι οι εξαγγελίες. Είναι αν θα αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά τους. Αν η πολιτική θα πάψει να μετρά κονδύλια και θα αρχίσει να μετρά αποτελέσματα στο χωράφι, στο στάβλο και στο κόστος του παραγωγού.
Γιατί χωρίς έναν βιώσιμο πρωτογενή τομέα, καμία «ισχυρή ΚΑΠ» δεν μπορεί να γίνει πραγματικά ισχυρή.
