Γράφει η Ζωή Γανίτη
Πότε περάσαμε από το αναλογικό στο ψηφιακό;
Πότε το 0 και το 1 έγιναν ολόκληρος κόσμος;
Πότε ήταν που γυρνούσαμε τις κεραίες στις ταράτσες και φωνάζαμε από μπαλκόνια και φωταγωγούς στον τεχνικό:
«Άστο εκεί, καλά είναι!»
Και τώρα μιλάμε για ψηφιακό σήμα, δορυφόρους, streaming, για πράγματα που τότε έμοιαζαν αδιανόητα.
Πότε ήταν που μιλούσαμε στο τηλέφωνο με καλώδιο και το περιφέραμε από δωμάτιο σε δωμάτιο για να μη μας ακούσουν;
Και τώρα: «στείλε μήνυμα», «θες βιντεοκλήση;».
Πότε ήταν που το μολύβι ή το στυλό, εκτός από το γράψιμο, είχε κι άλλη χρήση — μέγας βοηθός για να γυρίζουμε κασέτες;
Που κάναμε ηχογραφήσεις ζωντανά από το ραδιόφωνο, με όλους τους εξωτερικούς θορύβους, τις ανάσες του εκφωνητή, τα παράσιτα;
Πότε γράφαμε κασέτα για ερωτική εξομολόγηση;
Πότε αφιερώναμε τραγούδια στο ραδιόφωνο και περιμέναμε με αγωνία να ακουστεί το όνομά μας;
Αν το αναλογιστούμε, μέσα σε μόλις τριάντα χρόνια ζήσαμε όλα τα βιβλία του Ιουλίου Βερν.
Και αυτό που κάποτε λεγόταν επιστημονική φαντασία, έγινε πραγματικότητα.
Πότε μιλούσαμε με τις ώρες;
Και τώρα μιλάμε με εικονίδια, emoji, reactions και όλα καλά.
Τώρα μιλάμε με το ChatGPT.
Το ρωτάμε.
Το ακούμε.
Χωρίς ενοχές.
Χωρίς δεύτερη σκέψη για το πόσο απίστευτο θα ακουγόταν αυτό κάποτε.
Και μέσα σε όλη αυτή την ταχύτητα, θέλω να πιστεύω κάτι:
ότι υπάρχουν πράγματα που τα κρατάμε σφιχτά ακόμη μέσα μας.
Οι μνήμες.
Η ανάγκη για πραγματική επαφή.
Η συγκίνηση του «περίμενα να ακουστεί το τραγούδι».
Η αξία της σιωπής.
Η χαρά της αναμονής.
Γιατί η τεχνολογία είναι βοηθός, όχι ο κυρίαρχος της ζωής μας.
Είναι εργαλείο, όχι αφέντης.
Μας διευκολύνει, μας ενώνει, μας δίνει λύσεις αλλά δεν αντικαθιστά τη σκέψη, το συναίσθημα, την ανθρώπινη επαφή.
Δεν αποφασίζει ποιοι είμαστε ούτε τι νιώθουμε. Αυτά παραμένουν δικά μας.
Η πρόκληση δεν είναι να την αρνηθούμε, αλλά να τη χρησιμοποιούμε συνειδητά.
Να μην ξεχάσουμε να μιλάμε πρόσωπο με πρόσωπο, να ακούμε πραγματικά, να θυμόμαστε χωρίς ειδοποιήσεις.
Όσο η τεχνολογία υπηρετεί τον άνθρωπο, όλα είναι καλά.
Τη στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει να υπηρετεί την τεχνολογία, τότε κάτι χάνεται.
Κι αυτό το κάτι η μνήμη, η επιλογή, η ελευθερία αξίζει να το κρατάμε σφιχτά.
Με τις ευχές μας,
η ομάδα του Xalkidiki Politiki
