Γράφει η Ζωή Γανίτη
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε τη Βουλή για να ανοίξει ταυτόχρονα τρία πολιτικά μέτωπα απέναντι στην κυβέρνηση: Hellenic Train, αγρότες, FIR. Με αιχμηρό λόγο και καθαρές αιτιάσεις, κατηγόρησε το Μαξίμου για επιλογές που αποδυναμώνουν το κράτος, επιβαρύνουν τον πολίτη και μετατρέπουν κρίσιμες υποδομές σε πεδίο επικοινωνιακής διαχείρισης.
Για τη Hellenic Train, μίλησε για πολιτική που μεταφέρει το ρίσκο στο Δημόσιο και θωρακίζει τον ιδιώτη, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς απολογισμό για το παρελθόν. Έθεσε ζήτημα θεσμικής τάξης, επιμένοντας ότι οι υποδομές δεν είναι «ασημικά προς εκποίηση» αλλά πυλώνες ασφάλειας και κοινωνικής συνοχής.
Στο FIR, κατήγγειλε εικόνα διοικητικής αποσύνθεσης και ευθύνες για την πρόσφατη δυσλειτουργία της εναέριας κυκλοφορίας, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει το θέμα χωρίς ουσιαστική λογοδοσία.
Για τους αγρότες, ξεκαθάρισε ότι ο διάλογος πρέπει να είναι πραγματικός και αποτελεσματικός, όχι προσχηματικός. Υπογράμμισε την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης στο κόστος ενέργειας και καυσίμων και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι καλλιεργεί προσδοκίες χωρίς αντίκρισμα, κρατώντας τον πρωτογενή τομέα σε διαρκή πίεση.
Το μήνυμα ήταν σαφές: θεσμοί, υποδομές και παραγωγή δεν αντέχουν άλλη διαχείριση με όρους επικοινωνίας. Ο Ανδρουλάκης επέλεξε σύγκρουση, θέτοντας το δίλημμα της πολιτικής ευθύνης στο επίκεντρο.
