Άρθρο γνώμης υπογράφει ο Νίκος Τσερκεζίδης, επιχειρηματίας
Τα πρόσφατα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, με πιο τραγικό παράδειγμα την πολύνεκρη έκρηξη στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, φέρνουν ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που η ελληνική κοινωνία αρνείται πεισματικά να αντιμετωπίσει στη ρίζα του την ασφάλεια στους χώρους εργασίας.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Σύμφωνα με στοιχεία εργατικών φορέων, το 2025 καταγράφηκαν πάνω από 200 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα στην Ελλάδα, με εκατοντάδες σοβαρούς τραυματισμούς. Πολλά περιστατικά μάλιστα δεν καταγράφονται καν επίσημα, γεγονός που σημαίνει ότι η πραγματική εικόνα είναι ακόμη πιο σκοτεινή.
Το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι δομικό. Υποστελεχωμένοι έλεγχοι, ελλιπής πρόληψη, παρωχημένες εγκαταστάσεις και μια διαχρονική λογική που αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κόστος και όχι ως υποχρέωση οδηγούν σε τραγωδίες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Η ασφάλεια των εργαζομένων δεν είναι τυπική συμμόρφωση σε χαρτιά. Είναι εκπαίδευση, συντήρηση, έλεγχος και ευθύνη. Είναι η ελάχιστη εγγύηση ότι ο εργαζόμενος θα επιστρέψει ζωντανός στο σπίτι του.
Ως επιχειρηματίας πιστεύω ότι καμία ανάπτυξη δεν είναι βιώσιμη όταν χτίζεται πάνω στην ανθρώπινη απώλεια. Η προστασία της ζωής πρέπει να προηγείται κάθε οικονομικού υπολογισμού. Διαφορετικά δεν μιλάμε για πρόοδο αλλά για συνενοχή.
Η τραγωδία της «Βιολάντα» δεν πρέπει να ξεχαστεί σε λίγες ημέρες. Πρέπει να γίνει σημείο καμπής πριν ο επόμενος αριθμός στις στατιστικές γίνει άλλο ένα όνομα σε μαύρο πλαίσιο.
