«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Η Ελλάδα επενδύει στην αποτροπή και στέλνει μήνυμα ισχύος

Γράφει ο Νίκος Τσερκεζίδης, επιχειρηματίας και Τομεάρχης Περιβάλλοντος της ΝΔ Χαλκιδικής

Η επιλογή του ονόματος μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Αχιλλέας. Ο Έλληνας πολεμιστής που έμεινε στην Ιστορία ως σύμβολο ισχύος, μαχητικότητας και αποφασιστικότητας.

Σήμερα, το όνομά του περνά από τον μύθο στη σύγχρονη αμυντική πραγματικότητα της Ελλάδας, μέσα από ένα πρόγραμμα που φιλοδοξεί να αλλάξει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο η χώρα προστατεύει τον εναέριο χώρο, τις κρίσιμες υποδομές και την εθνική της κυριαρχία.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν είναι απλώς ακόμη ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα.

Είναι μια διαφορετική φιλοσοφία άμυνας.

Η διακρατική συμφωνία Ελλάδας και Ισραήλ προβλέπει τη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου συστήματος αντιαεροπορικής, αντιβαλλιστικής και anti-drone προστασίας, συνδεδεμένου μέσα από ένα ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική σημασία του εγχειρήματος.

Οι πόλεμοι των τελευταίων ετών απέδειξαν ότι η άμυνα δεν κρίνεται πλέον αποκλειστικά από τον αριθμό των μαχητικών αεροσκαφών, των πλοίων ή των τεθωρακισμένων.

Κρίνεται από το ποιος μπορεί να εντοπίσει πρώτος την απειλή.

Ποιος μπορεί να την αξιολογήσει ταχύτερα.

Και κυρίως ποιος μπορεί να την εξουδετερώσει πριν αυτή φτάσει στον στόχο της.

Βαλλιστικοί πύραυλοι, drones, περιφερόμενα πυρομαχικά και σύνθετες επιθέσεις έχουν αλλάξει δραματικά το σύγχρονο πεδίο επιχειρήσεων.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί αυτές τις αλλαγές ως θεατής.

Οφείλει να βρίσκεται μπροστά.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» κινείται ακριβώς προς αυτήν την κατεύθυνση. Δημιουργεί μια ολοκληρωμένη αμυντική αρχιτεκτονική, στην οποία αισθητήρες, ραντάρ, πληροφορία, κέντρα διοίκησης και μέσα αναχαίτισης θα λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα.

Δεν αγοράζεται απλώς ένας «θόλος».

Χτίζεται ένα σύγχρονο δίκτυο αποτροπής.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, αλλά και η μεταφορά τεχνογνωσίας.

Γιατί μια χώρα δεν γίνεται πραγματικά ισχυρή μόνο όταν αγοράζει προηγμένα οπλικά συστήματα.

Γίνεται ισχυρότερη όταν αποκτά γνώση.

Όταν εκπαιδεύει ανθρώπους.

Όταν δημιουργεί εγχώρια τεχνογνωσία.

Όταν μπορεί να συντηρεί, να εξελίσσει και, όπου είναι δυνατόν, να παράγει η ίδια μέρος των συστημάτων που χρειάζεται.

Αυτό πρέπει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της νέας ελληνικής αμυντικής πολιτικής.

Υπάρχει όμως και μια ακόμη, εξίσου σημαντική διάσταση.

Η γεωπολιτική.

Η εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ δημιουργεί νέα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε μια περιοχή όπου οι ισορροπίες μεταβάλλονται γρήγορα, όπου οι κρίσεις μπορεί να εμφανιστούν χωρίς μεγάλη προειδοποίηση και όπου οι αναθεωρητικές επιδιώξεις παραμένουν υπαρκτές, η Ελλάδα οφείλει να διαθέτει ισχυρές συμμαχίες και κυρίως ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα.

Η αποτροπή δεν είναι επιθετική πολιτική.

Είναι πολιτική ειρήνης.

Γιατί ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις έναν πόλεμο είναι να κάνεις το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας απαγορευτικό.

Αυτό ακριβώς πρέπει να υπηρετεί η «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Και εδώ ο συμβολισμός του ονόματος αποκτά ιδιαίτερη αξία.

Στην Ιλιάδα, η ασπίδα του Αχιλλέα δεν ήταν απλώς ένα πολεμικό αντικείμενο.

Κατασκευασμένη από τον Ήφαιστο, απεικόνιζε πάνω της έναν ολόκληρο κόσμο. Πόλεις, ανθρώπους, γη, θάλασσα, εργασία, ειρήνη αλλά και πόλεμο.

Η εικόνα αυτή παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρη.

Η ασπίδα υπάρχει επειδή υπάρχει κάτι πίσω της που αξίζει να προστατευθεί.

Η σύγχρονη «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αφορά μόνο πυραύλους, drones και ραντάρ.

Αφορά τις πόλεις μας.

Τις κρίσιμες υποδομές.

Τα νησιά μας.

Τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Τον ελληνικό ουρανό.

Και τελικά την ίδια την ασφάλεια των πολιτών.

Ο Αχιλλέας έμεινε στην Ιστορία ως ο κορυφαίος πολεμιστής των Αχαιών.

Όμως ακόμη και ο Αχιλλέας χρειαζόταν ασπίδα.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα χρειάζεται τη δική της.

Το μεγάλο στοίχημα πλέον δεν είναι το όνομα ούτε οι υπογραφές.

Είναι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» να μετατραπεί γρήγορα και αποτελεσματικά σε πραγματική επιχειρησιακή ασπίδα της χώρας, με ελληνική συμμετοχή, ελληνική τεχνογνωσία και χωρίς καμία έκπτωση στην αποτελεσματικότητά της.

Γιατί στην άμυνα υπάρχει ένας κανόνας που δεν αλλάζει ποτέ:

Η ισχυρότερη ασπίδα είναι εκείνη που κάνει τον αντίπαλο να σκεφτεί δύο φορές πριν επιχειρήσει να τη δοκιμάσει.