Σχόλιο του Νίκου Τσερκεζίδη, επιχειρηματία
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τους δασμούς του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι όμως ίσως η πιο αποκαλυπτική. Γιατί αυτή τη φορά οι δασμοί δεν συνδέονται με εμπορικές ανισορροπίες, αλλά με μια ξεκάθαρη γεωπολιτική απαίτηση που αφορά τον έλεγχο της Γροιλανδίας.
Η επιλογή των δασμών ως εργαλείο πίεσης αποδεικνύει ότι η οικονομία εργαλειοποιείται για την επιβολή πολιτικής ισχύος. Δεν πρόκειται για μια τεχνική εμπορική διαφωνία, αλλά για μια στρατηγική που δοκιμάζει τα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ικανότητά της να υπερασπιστεί τη θεσμική και οικονομική της αυτονομία.
Η αντίδραση των αγορών ήταν άμεση. Πτώση στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, φυγή επενδυτών προς τον χρυσό και τα πολύτιμα μέταλλα, νευρικότητα στα κρυπτονομίσματα. Οι αγορές δεν τιμολογούν απλώς οικονομικά μεγέθη, αλλά πολιτικό ρίσκο και αβεβαιότητα.
Για την Ευρώπη, το διακύβευμα είναι σαφές. Αν συνεχίσει να αντιδρά αποσπασματικά, θα βρεθεί μόνιμα σε θέση άμυνας. Αντίθετα, απαιτείται ενιαία στρατηγική απάντηση και αξιοποίηση των διαθέσιμων εργαλείων. Το Αντι Καταναγκαστικό Μέσο ACI δεν μπορεί να παραμένει θεωρητικό. Όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η οικονομική και πολιτική κυριαρχία, η απάντηση οφείλει να είναι συγκεκριμένη.
Οι νέοι δασμοί μπορεί να δημιουργούν βραχυπρόθεσμη πίεση στην Ευρώπη, όμως μακροπρόθεσμα πλήττουν και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αύξηση των τιμών, το κόστος για τις επιχειρήσεις και η αποσταθεροποίηση των εμπορικών ροών επιστρέφουν πάντα στην πραγματική οικονομία.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει ακόμη ένας εμπορικός πόλεμος. Είναι αν η Ευρώπη θα επιλέξει να παραμείνει θεατής των εξελίξεων ή αν θα λειτουργήσει ως ενιαίος γεωπολιτικός παίκτης, υπερασπίζοντας κανόνες, σταθερότητα και αξιοπιστία στο διεθνές εμπόριο.
