Διαβήτης τύπου 2: Νέα θεωρία ανατρέπει όσα ξέραμε για την αντίσταση στην ινσουλίνη

Μια νέα επιστημονική ανασκόπηση στο Cell Metabolism επιχειρεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την ινσουλινοαντίσταση και την εξέλιξη του διαβήτη τύπου 2.

Σύμφωνα με την προτεινόμενη θεωρία, στα πρώιμα στάδια της νόσου και ιδιαίτερα σε συνθήκες παχυσαρκίας και χρόνιας ενεργειακής περίσσειας, η ινσουλινοαντίσταση μπορεί να αποτελεί αρχικά έναν προσαρμοστικό μηχανισμό του οργανισμού.

Ο οργανισμός προσπαθεί να προστατευθεί

Οι ερευνητές προτείνουν ότι η μειωμένη δράση της ινσουλίνης, η ήπια υπεργλυκαιμία, η μειωμένη έκκριση ινσουλίνης και η γλυκοζουρία μπορεί να λειτουργούν αρχικά ως τρόποι περιορισμού της υπερβολικής εισόδου θρεπτικών συστατικών σε ιστούς που είναι ευάλωτοι στη μεταβολική επιβάρυνση.

Η διαδικασία αυτή περιγράφεται ως αλλόσταση, δηλαδή δυναμική προσαρμογή του οργανισμού στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Στην περίπτωση της χρόνιας υπερπροσφοράς τροφής, ο οργανισμός επιχειρεί να διαχειριστεί το αυξημένο μεταβολικό φορτίο και να περιορίσει το λεγόμενο «nutri-stress».

Πότε η προσαρμογή γίνεται πρόβλημα

Το κρίσιμο σημείο είναι η διάρκεια της μεταβολικής επιβάρυνσης. Όταν η υπερπροσφορά θρεπτικών συστατικών συνεχίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένας αρχικά προστατευτικός μηχανισμός μπορεί να μετατραπεί σε δυσπροσαρμοστική κατάσταση.

Η χρόνια ινσουλινοαντίσταση και η υπεργλυκαιμία μπορούν να συμβάλουν σε λιποτοξικότητα, κυτταρικό στρες και προοδευτική δυσλειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που ευνοεί την εξέλιξη του διαβήτη τύπου 2.

Τι σημαίνει αυτό για τη θεραπεία

Η νέα προσέγγιση δεν σημαίνει ότι η υπεργλυκαιμία είναι ακίνδυνη ή ότι δεν χρειάζεται θεραπεία. Αντίθετα, υπογραμμίζει ότι ο διαβήτης τύπου 2 είναι μια σύνθετη μεταβολική νόσος που δεν αφορά μόνο τα επίπεδα της γλυκόζης.

Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η αξιολόγηση των θεραπειών θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τη διαχείριση της γλυκόζης στους ιστούς, την ενεργειακή ισορροπία και τη μεταβολική επιβάρυνση των κυττάρων.

Η ανασκόπηση παρουσιάζει μια νέα θεωρητική προσέγγιση και όχι μια οριστική ανατροπή της καθιερωμένης ιατρικής γνώσης. Το κατά πόσο το συγκεκριμένο μοντέλο θα οδηγήσει σε νέες θεραπευτικές στρατηγικές αποτελεί αντικείμενο μελλοντικής έρευνας.