Γιατί δύο 70χρονοι μπορεί να έχουν τελείως διαφορετική υγεία. Τι αποκαλύπτει νέα μελέτη

Η ηλικία από μόνη της δεν αρκεί για να περιγράψει την κατάσταση της υγείας ενός ανθρώπου. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα νέας μελέτης, η οποία δείχνει ότι οι διαφορές στην υγεία μεταξύ ανθρώπων ίδιας ηλικίας μεγαλώνουν όσο περνούν τα χρόνια.

Δύο άνθρωποι μπορεί να είναι και οι δύο 70 ετών, αλλά να βρίσκονται σε εντελώς διαφορετική κατάσταση: ο ένας να έχει ελάχιστα προβλήματα υγείας και ο άλλος να αντιμετωπίζει πολλαπλές χρόνιες παθήσεις και αυξημένες ανάγκες φροντίδας.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Population Ageing, ανέλυσε δεδομένα από 238.156 ενήλικες στις ΗΠΑ, αναδεικνύοντας μια σημαντική παράμετρο της γήρανσης που συχνά δεν αποτυπώνεται όταν χρησιμοποιείται μόνο ένας μέσος όρος ανά ηλικιακή ομάδα.

Όσο αυξάνεται η ηλικία, μεγαλώνουν και οι διαφορές

Οι ερευνητές μελέτησαν ηλεκτρονικά αρχεία υγείας από τέσσερα συστήματα υγείας σε Σικάγο και Νέα Υόρκη, τα οποία εξυπηρετούν κυρίως πληθυσμούς χαμηλού εισοδήματος.

Για να υπολογίσουν το συνολικό φορτίο νοσηρότητας χρησιμοποίησαν τον ενισχυμένο δείκτη συννοσηρότητας Charlson, ο οποίος λαμβάνει υπόψη έως και 39 διαφορετικές χρόνιες παθήσεις, συνυπολογίζοντας τη σοβαρότητά τους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο αυξανόταν η ηλικία, αυξανόταν ο μέσος αριθμός και η βαρύτητα των χρόνιων νοσημάτων. Παράλληλα, όμως, αυξανόταν και η διακύμανση της υγείας μεταξύ ανθρώπων της ίδιας ηλικίας.

Με απλά λόγια, όσο μεγαλώνουμε γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να περιγράψουμε την υγεία ενός ανθρώπου μόνο με βάση την ηλικία του.

Ο «μέσος 70χρονος» δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτικός

Το εύρημα έχει ιδιαίτερη σημασία για τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται οι υπηρεσίες υγείας.

Η ηλικία χρησιμοποιείται συχνά ως βασικό κριτήριο για την εκτίμηση των αναγκών ενός πληθυσμού. Ωστόσο, η μελέτη δείχνει ότι δύο συνομήλικοι μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικό φορτίο ασθενειών και διαφορετικές ανάγκες φροντίδας.

Ένας 70χρονος μπορεί να παραμένει λειτουργικός και να έχει ελάχιστες χρόνιες παθήσεις, ενώ ένας συνομήλικός του μπορεί να αντιμετωπίζει πολυνοσηρότητα και να χρειάζεται πιο σύνθετη ιατρική και υποστηρικτική φροντίδα.

Σε ένα από τα τέσσερα συστήματα υγείας που εξετάστηκαν, μάλιστα, παρατηρήθηκε μείωση τόσο του μέσου φορτίου νοσημάτων όσο και της διακύμανσης μετά περίπου την ηλικία των 65 ετών. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτό ενδέχεται να συνδέεται με το γεγονός ότι οι πιο επιβαρυμένοι ασθενείς μπορεί να παύουν να εμφανίζονται στα ενεργά αρχεία λόγω εισαγωγής σε δομές μακροχρόνιας φροντίδας ή λόγω θανάτου. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν αυτή την υπόθεση.

Τι σημαίνει για την ιατρική φροντίδα

Το βασικό μήνυμα της έρευνας είναι ότι η χρονολογική ηλικία δεν πρέπει να αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για την αξιολόγηση ενός ηλικιωμένου ανθρώπου.

Η συνολική εικόνα χρειάζεται να περιλαμβάνει το φορτίο των χρόνιων παθήσεων, τη λειτουργικότητα, τη γενικότερη κατάσταση του οργανισμού και τις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε ανθρώπου.

Το ίδιο ισχύει και για τον σχεδιασμό των υπηρεσιών υγείας. Καθώς αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής και μεγαλώνει ο αριθμός των ηλικιωμένων, η αντιμετώπισή τους ως μιας ενιαίας και ομοιογενούς ομάδας μπορεί να μην ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες τους.

Η μελέτη αναδεικνύει έτσι μια σημαντική πτυχή της γήρανσης: η ηλικία μπορεί να είναι ίδια, αλλά η κατάσταση της υγείας δύο ανθρώπων μπορεί να απέχει πολύ.