Καθώς οδεύουμε προς το τέλος του χειμώνα και η χώρα μπαίνει ξανά σε τροχιά έντονης τουριστικής και αεροπορικής δραστηριότητας, ένα κρίσιμο ζήτημα παραμένει ανοιχτό και επικίνδυνα υποτιμημένο: η κατάσταση του ΕΦΑΡ Εθνικό Σύστημα Εναέριας Κυκλοφορίας / Υποδομές Αεροναυτιλίας και συνολικά των συστημάτων εναέριας κυκλοφορίας της Ελλάδας.
Τους επόμενους μήνες τα αεροδρόμια θα επιφορτιστούν με χιλιάδες επιπλέον πτήσεις, αυξημένη πίεση στις υποδομές και μεγαλύτερες απαιτήσεις σε ταχύτητα, ακρίβεια και ασφάλεια. Σε αυτό το περιβάλλον, κάθε τεχνολογική καθυστέρηση δεν είναι απλώς διοικητική αδυναμία. Είναι κίνδυνος. Η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με παρωχημένα συστήματα, αποσπασματικές αναβαθμίσεις και λογικές «μπαλώματος».
Το ΕΦΑΡ δεν είναι ένα ακόμη πληροφοριακό σύστημα. Είναι ο νευραλγικός μηχανισμός που διασφαλίζει την ομαλή ροή της εναέριας κυκλοφορίας, την αποφυγή κινδύνων, την ακρίβεια στις πτήσεις, την αξιοπιστία των αεροδρομίων μας και τελικά την ίδια την εικόνα της χώρας διεθνώς.
Η Ελλάδα δεν είναι πια μια περιφερειακή αγορά στον αεροπορικό χάρτη. Είναι κόμβος τουρισμού, διαμετακόμισης και επενδύσεων. Όταν τα αεροδρόμια της χώρας, δημόσια και ιδιωτικά, καλούνται να διαχειριστούν αυξανόμενη επιβατική κίνηση, όταν η σεζόν ξεκινά νωρίτερα κάθε χρόνο και όταν η διεθνής ανταγωνιστικότητα μετριέται σε δευτερόλεπτα και αξιοπιστία, τότε ο εκσυγχρονισμός των συστημάτων εναέριας κυκλοφορίας δεν είναι επιλογή είναι υποχρέωση.
Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό μόνο. Είναι βαθιά θεσμικό και στρατηγικό. Χρειάζεται σαφές σχέδιο, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, διαφανείς διαδικασίες και συνεργασία κράτους, φορέων και ειδικών. Όχι άλλες αναβολές, όχι άλλες πρόχειρες λύσεις την τελευταία στιγμή. Κάθε καθυστέρηση κοστίζει σε ασφάλεια, σε επιχειρησιακή αξιοπιστία, σε τουριστικά έσοδα, σε διεθνή κύρος.
Ας είμαστε ειλικρινείς: κανείς δεν επενδύει σοβαρά σε μια χώρα που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και τη λειτουργικότητα των βασικών της υποδομών. Και καμία κοινωνία δεν δικαιούται να παίζει με ζητήματα που άπτονται άμεσα της ανθρώπινης ζωής. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο.
Η πίεση στα αεροδρόμια θα αυξηθεί, οι απαιτήσεις θα γίνουν σκληρότερες, ο έλεγχος πιο αυστηρός. Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να εκσυγχρονιστεί το ΕΦΑΡ. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έχει ήδη ολοκληρωθεί ο εκσυγχρονισμός του.
Η Ελλάδα οφείλει να περάσει από τη λογική της διαχείρισης κρίσεων στη λογική της πρόληψης και της τεχνολογικής υπεροχής. Να επενδύσει σε σύγχρονα συστήματα, σε εκπαίδευση προσωπικού, σε ψηφιακές υποδομές που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του σήμερα και του αύριο. Γιατί στον αέρα δεν υπάρχουν περιθώρια για «θα δούμε». Υπάρχει μόνο μία επιλογή: ασφάλεια, αξιοπιστία, εκσυγχρονισμός τώρα.
Γράφει ο Νίκος Τσερκεζίδης Επιχειρηματίας
