Η Αθήνα μπροστά στη νέα δοκιμασία

Γράφει ο Νίκος Τσερκεζίδης
Επιχειρηματίας-Τομεάρχης Περιβάλλοντος ΝΔ Χαλκιδικής

Τα ελληνοτουρκικά μπαίνουν ξανά σε δύσκολα νερά. Και αυτή τη φορά δεν πρόκειται για μία μεμονωμένη δήλωση ή για ένα επεισόδιο που μπορεί εύκολα να προσπεραστεί.

NAVTEX νοτιοδυτικά του Καστελόριζου, τουρκικό ερευνητικό σκάφος, αντιδράσεις για τον ελληνικό θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, τουρκικά «θαλάσσια πάρκα» που εκτείνονται πέρα από τα τουρκικά χωρικά ύδατα και επαναφορά γνωστών τουρκικών θέσεων συνθέτουν ένα σκηνικό αυξημένης έντασης. Η ίδια η ελληνική διπλωματία αναγνωρίζει πλέον ότι διανύουμε περίοδο έντασης που συνδέεται με μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας.

Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να υπάρχει διάλογος. Διάλογος πρέπει να υπάρχει. Αλλά διάλογος δεν σημαίνει διαπραγμάτευση της κυριαρχίας.

Η ελληνική θέση παραμένει συγκεκριμένη: η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ είναι η διαφορά που μπορεί να οδηγηθεί σε διεθνή δικαιοδοσία. Η Αθήνα δηλώνει ταυτόχρονα ότι οι σημερινές αποκλίσεις με την Άγκυρα δεν επιτρέπουν ακόμη ουσιαστική συζήτηση για συνυποσχετικό, ακριβώς επειδή η τουρκική πλευρά θέτει και ζητήματα που η Ελλάδα θεωρεί ότι αφορούν την κυριαρχία της.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία.

Η ειρήνη δεν υπηρετείται με σιωπή απέναντι στις διαφορές. Υπηρετείται όταν υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι, σαφείς θέσεις και κόκκινες γραμμές που δεν θολώνουν ανάλογα με τη συγκυρία.

Η Ελλάδα οφείλει να λειτουργεί με ψυχραιμία, διεθνές δίκαιο, διπλωματική εγρήγορση και αποτρεπτική αξιοπιστία. Όχι με κραυγές. Αλλά ούτε και με αυταπάτες.

Γιατί η γεωγραφία δεν αλλάζει και η Τουρκία θα παραμείνει ο μεγάλος γείτονάς μας. Αυτό όμως σημαίνει ότι η σχέση χρειάζεται κανόνες όχι ότι οι διαφορές εξαφανίζονται επειδή για ένα διάστημα πέφτουν οι τόνοι.

Τα «ήρεμα νερά» έχουν αξία μόνο όταν δεν κρύβουν από κάτω τους ανοιχτές διεκδικήσεις.

Με την Τουρκία πρέπει να μιλάμε. Αλλά πρέπει να ξέρουμε ακριβώς για ποια θέματα μιλάμε και κυρίως για ποια δεν διαπραγματευόμαστε.