Οι εργασίες σε πολυκατοικίες αποτελούν συχνά πηγή διαφωνιών μεταξύ ιδιοκτητών, καθώς δεν συμφωνούν πάντα όλοι ως προς την αναγκαιότητα ή το κόστος των παρεμβάσεων. Από μικρές συντηρήσεις έως μεγάλες επισκευές, το ερώτημα που τίθεται είναι πότε απαιτείται ομοφωνία και πότε αρκεί η πλειοψηφία.
Το βασικό πλαίσιο καθορίζεται από τον κανονισμό της κάθε πολυκατοικίας. Εάν δεν υπάρχει, εφαρμόζονται οι διατάξεις του νόμου για τη συνιδιοκτησία και του Αστικού Κώδικα.
Σε περιπτώσεις αναγκαίων και επείγουσων εργασιών, όπως βλάβες στη στέγη, στο ασανσέρ ή σε υδραυλικές εγκαταστάσεις, δεν απαιτείται ομοφωνία. Η απόφαση μπορεί να ληφθεί από τη γενική συνέλευση με την προβλεπόμενη πλειοψηφία, ενώ όλοι οι ιδιοκτήτες συμμετέχουν υποχρεωτικά στο κόστος, ακόμη κι αν διαφωνούν.
Για εργασίες συντήρησης ή αισθητικής βελτίωσης, όπως βάψιμο κοινόχρηστων χώρων ή αναβάθμιση εξοπλισμού χωρίς επείγον χαρακτήρα, επίσης αρκεί η πλειοψηφία που ορίζει ο κανονισμός της πολυκατοικίας, συνήθως με βάση τα χιλιοστά συνιδιοκτησίας.
Αντίθετα, η ομοφωνία απαιτείται όταν οι παρεμβάσεις επηρεάζουν ουσιαστικά τα δικαιώματα των συνιδιοκτητών ή αλλάζουν τη χρήση κοινόχρηστων χώρων, όπως παραχωρήσεις αποκλειστικής χρήσης ή μεγάλες μετατροπές στο κτίριο.
Τα τελευταία χρόνια, ειδικά για έργα ενεργειακής αναβάθμισης, το θεσμικό πλαίσιο έχει γίνει πιο ευέλικτο, ώστε να διευκολύνονται παρεμβάσεις όπως η θερμομόνωση ή η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, χωρίς να απαιτείται πάντα ομοφωνία.
Σε περίπτωση που ιδιοκτήτης αρνείται να πληρώσει για εγκεκριμένες εργασίες, ο διαχειριστής μπορεί να κινηθεί νομικά, ακόμη και με έκδοση διαταγής πληρωμής.
Συμπερασματικά, η ομοφωνία απαιτείται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις που επηρεάζουν θεμελιώδη δικαιώματα, ενώ στις περισσότερες εργασίες αρκεί η απόφαση της πλειοψηφίας, σύμφωνα με τον κανονισμό της πολυκατοικίας.
