Γράφει η Ζωή Γανίτη
Μια κοινότητα συγκεντρωμένη, πρόσωπα που κουβαλούν ιστορία.
Δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να χρωματίζουμε παλιές φωτογραφίες για να τις «εκσυγχρονίσουμε».
Μπαίνουμε για να πλησιάσουμε τη μνήμη.
Για δεκαετίες, το παρελθόν μας το μάθαμε ασπρόμαυρο. Σαν κάτι μακρινό, παγωμένο, σχεδόν απρόσωπο.
Άνθρωποι χωρίς χρώμα, χωριά χωρίς φως, στιγμές που έμοιαζαν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο.
Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι έζησαν σε χρώμα.
Γέλασαν, θρήνησαν, αγάπησαν, δούλεψαν, γέμισαν τις πλατείες και τις εκκλησίες με φωνές και ανάσες όχι με σκιές.
Όταν χρωματίζουμε μια παλιά φωτογραφία, δεν την αλλοιώνουμε.
Την επιστρέφουμε πιο κοντά στην αλήθεια της.
Το χρώμα δεν προσθέτει φαντασία· αφαιρεί την απόσταση.
Μας επιτρέπει να δούμε τα ρούχα όπως ήταν, το πέτρινο χωριό ζωντανό, τα πρόσωπα ανθρώπινα όχι «ιστορικά».
Και κυρίως, το κάνουμε για να κρατήσουμε.
Να κρατήσουμε τις γενιές που δεν πρόλαβαν να αφηγηθούν.
Να κρατήσουμε τις κοινότητες πριν αλλάξουν για πάντα.
Να κρατήσουμε τη συλλογική μνήμη όχι ως μουσειακό αντικείμενο, αλλά ως ζωντανή εμπειρία.
Το χρώμα λειτουργεί σαν γέφυρα.
Ενώνει το τότε με το τώρα.
Κάνει τον θεατή να σταθεί λίγο περισσότερο μπροστά στη φωτογραφία, να ψάξει πρόσωπα, να αναρωτηθεί:
«Ποιος ήταν; Τι ζωή είχε; Μήπως του μοιάζω;»
Δεν είναι τεχνική πράξη.
Είναι πράξη σεβασμού.
Ένας τρόπος να πούμε: δεν σας ξεχάσαμε.
Και ίσως, μέσα από αυτό, να θυμηθούμε κι εμείς ποιοι είμαστε.
