Αριθμοί, αντιφάσεις και το πολιτικό κενό αντιπολίτευσης
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Interview για την Political αποτυπώνει μια εμφανή αντίφαση. Από τη μία πλευρά, οι πολίτες δηλώνουν ότι τα χρήματα δεν φτάνουν, ότι τα χρέη πιέζουν και ότι η καθημερινότητα δεν βελτιώνεται. Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί καθαρό προβάδισμα 17,9 μονάδων έναντι του ΠΑΣΟΚ, με 31,9% έναντι 14% στην πρόθεση ψήφου, σε ένα σκηνικό όπου εννέα κόμματα μπαίνουν στη Βουλή και το Άλλο κόμμα συγκεντρώνει 14,9%. Πώς εξηγείται αυτή η πολιτική αντοχή μέσα σε κοινωνική δυσφορία
Στην ίδια μέτρηση καταγράφονται Πλεύση Ελευθερίας 8,3%, Ελληνική Λύση 7,3%, ΚΚΕ 6,5%, ΣΥΡΙΖΑ 3,8%, ΜέΡΑ25 3,8%, Φωνή Λογικής 3,5%, Κίνημα Δημοκρατίας 3,1%, ενώ Νίκη και Νέα Αριστερά κινούνται στο 1,4%. Η εικόνα αυτή δείχνει πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης και απουσία ενός δεύτερου ισχυρού πόλου εξουσίας.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η κοινωνία δυσανασχετεί οικονομικά. Αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι ποιος πείθει ότι μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα. Η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας δεν στηρίζεται στην αίσθηση ευημερίας αλλά στο έλλειμμα πειστικής εναλλακτικής. Όταν η αντιπολίτευση εμφανίζεται κατακερματισμένη και χωρίς κοινό αφήγημα για την ακρίβεια, τη στέγη, το εισόδημα και το κράτος, η κοινωνία επιλέγει συχνά το λιγότερο αβέβαιο.
Είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μεγάλος πολιτικός ηγέτης ή λειτουργεί το φαινόμενο του μονόφθαλμου βασιλιά σε χώρα τυφλών Η απάντηση βρίσκεται ανάμεσα. Η εικόνα σταθερότητας που εκπέμπει το κυβερνητικό στρατόπεδο λειτουργεί σε περιόδους αβεβαιότητας. Όμως η αντοχή αυτή δεν σημαίνει βαθιά κοινωνική συναίνεση. Σημαίνει ότι ο αντίπαλος χώρος δεν έχει ακόμη πείσει πως μπορεί να κυβερνήσει με σχέδιο, αξιοπιστία και διάρκεια.
Η κοινωνία δεν περιμένει απαραίτητα έναν νέο μεσσία. Δείχνει όμως να περιμένει ένα πρόσωπο ή ένα σχήμα που θα συνδυάσει τεχνοκρατική επάρκεια με κοινωνική ενσυναίσθηση. Τα ευρήματα για ενδεχόμενα νέα πολιτικά εγχειρήματα είναι αποκαλυπτικά. Η προοπτική κόμματος υπό τη Μαρία Καρυστιανού συγκεντρώνει 20,8% πιθανότητα θετικής στάσης έναντι 65,8% καθόλου πιθανό, ενώ ένα κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα απορρίπτεται από 76,3%. Παράλληλα, το ενδεχόμενο πολιτικής εμπλοκής του Παύλου Ντε Γκρες αποδοκιμάζεται από 63%. Το μήνυμα είναι καθαρό. Ούτε οι παλιές συνταγές ούτε οι συμβολικές “λύσεις ανάγκης” πείθουν.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι το Άλλο κόμμα στο 14,9% λειτουργεί ως δεξαμενή δυνητικής ανατροπής. Δεν είναι ψήφος ταυτότητας αλλά ψήφος αναζήτησης. Όσο αυτή η δεξαμενή παραμένει χωρίς αξιόπιστη πολιτική έκφραση, η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας θα συνεχίζεται όχι επειδή όλα πάνε καλά, αλλά επειδή κανείς δεν έχει πείσει ότι μπορεί να τα πάει καλύτερα.
Γράφει η Ζωή Γανίτη
