Κάθε Μεγάλη Παρασκευή, μια εικόνα επαναλαμβάνεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας: πιστοί σκύβουν με ευλάβεια και περνούν κάτω από τον ανθοστόλιστο Επιτάφιο, σε μια από τις πιο κατανυκτικές στιγμές της Ορθοδοξίας.
Πρόκειται για ένα έθιμο που, αν και δεν αποτελεί μέρος του επίσημου τυπικού της Εκκλησίας, έχει βαθιές ρίζες στη λαϊκή παράδοση και εκφράζει με μοναδικό τρόπο την πίστη και την ελπίδα των ανθρώπων.
Ο Επιτάφιος συμβολίζει τον Τάφο του Χριστού και η περιφορά του αναπαριστά τη διαδρομή προς τον Γολγοθά. Τη στιγμή που υψώνεται στην είσοδο της εκκλησίας, οι πιστοί περνούν από κάτω, κάνοντας μια συμβολική «κάθοδο» στον Τάφο, συμμετέχοντας νοητά στη Θυσία.
Η πράξη αυτή είναι πάνω απ’ όλα μια κίνηση ταπεινότητας. Σκύβοντας το κεφάλι, ο άνθρωπος αναγνωρίζει τη μικρότητά του μπροστά στο Θείο, ενώ ταυτόχρονα αφήνει πίσω του φόβους, βάρη και αγωνίες. Η έξοδος από την άλλη πλευρά συμβολίζει τη μετάβαση στο φως και την προσμονή της Ανάστασης.
Στη λαϊκή παράδοση, το πέρασμα κάτω από τον Επιτάφιο θεωρείται και πράξη ευλογίας, μια πνευματική «προστασία» για όλο τον χρόνο. Παράλληλα, αποτελεί μια στιγμή που ενώνει γενιές, με οικογένειες να συμμετέχουν μαζί σε μια τελετουργία βαθιάς συγκίνησης.
Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι μόνο ημέρα πένθους, αλλά και η αρχή της ελπίδας. Και το πέρασμα κάτω από τον Επιτάφιο παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο δυνατές εκφράσεις αυτής της μετάβασης από τη θλίψη στη λύτρωση.
