Σκέψεις για την Καρυστιανού και το ενδεχόμενο πολιτικής παρουσίας
«Η πολιτική είσοδος της Καρυστιανού δεν είναι φιλοδοξία. Είναι κραυγή. Το ερώτημα είναι αν το σύστημα θα την απορροφήσει ή θα την πολεμήσει».
Πρόκειται για μια γυναίκα με διαδρομή, επαγγελματικό όνομα και κοινωνικό κύρος. Μια γυναίκα που, αν το επέλεγε, θα μπορούσε να είχε εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή πολύ νωρίτερα. Ευκαιρίες υπήρχαν και προτάσεις επίσης. Δεν χρειαζόταν να περιμένει αυτή τη στιγμή.
Ας ξεκαθαρίσουμε όμως το αυτονόητο. Δεν πρόκειται για εκμετάλλευση μιας οικογενειακής τραγωδίας. Δεν πρόκειται για μια κλασική πολιτική κίνηση. Πρόκειται για μια κραυγή. Για μια ακόμη προσπάθεια να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για τη δολοφονία στα Τέμπη.
Σε προσωπικούς κύκλους λέγεται ότι αυτό είναι το μεγάλο της «χαρτί». Μια κίνηση που, παρότι δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί επίσημα, έχει ήδη κλονίσει το πολιτικό σκηνικό. Και όχι άδικα.
Η νεολαία είναι μαζί της. Είναι αυτοί που γεμίζουν τις πλατείες, που φορούν το «ματωμένο γάντι», που φωνάζουν «δεν έχω οξυγόνο». Είναι η φωνή των συνανθρώπων μας που χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή και εκείνων που αρνούνται να ξεχάσουν.
Οι μέρες για το πανελλήνιο συλλαλητήριο πλησιάζουν και τότε θα φανεί αν η πρόθεση της Καρυστιανού να μπει στον πολιτικό στίβο θα κινητοποιήσει ακόμη περισσότερο τον κόσμο, αν θα τους βγάλει ξανά στους δρόμους για το αυτονόητο, τη δικαιοσύνη, ή αν, αντίθετα, θα τους «τρέναρει», λειτουργώντας αποτρεπτικά και καθυστερώντας μια αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι «δελφίνοι». Εκείνοι που εγκαταλείπουν κόμματα και μετακινούνται από πολιτικό σχηματισμό σε πολιτικό σχηματισμό, μόνο και μόνο για να μη χάσουν την εξουσία. Ένα φαινόμενο γνώριμο και επικίνδυνο.
Η δεξαμενή της κυρίας Καρυστιανού φαίνεται να βρίσκεται στους αναποφάσιστους, σε όσους απείχαν για χρόνια από τις κάλπες, στους νέους που θεωρούν πως η ψήφος τους έχει χάσει το νόημά της, σε πολίτες που ψήφιζαν μηχανικά, αλλά και σε ένα τμήμα ψηφοφόρων της άκρας δεξιάς, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.
Τα παραδοσιακά κόμματα δεν δείχνουν ακόμη να χάνουν μαζικά τη δύναμή τους. Ωστόσο, το φαινόμενο των πολιτικών «μεταγραφών» απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Άνθρωποι με βαρύ πολιτικό παρελθόν αναζητούν νέο όχημα, ελπίζοντας ότι αυτό θα τους κρατήσει εντός Βουλής, την ώρα που τα παλιά τους σχήματα καταρρέουν.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη παγίδα. Η κίνηση αυτή δεν πρέπει να γεμίσει με πρόσωπα που κουβαλούν φθορά, ευθύνες και πολιτικό βάρος από το παρελθόν. Γιατί τότε, το μήνυμα θα χαθεί και η ουσία θα ακυρωθεί.
Γράφει η Ζωή Γανίτη
