Κοινωνικό κράτος με αποτύπωμα και ουσία για την περιφέρεια

Οι συζητήσεις για το κοινωνικό κράτος συχνά μένουν στα λόγια. Όταν όμως η πολιτική μεταφράζεται σε αυτονομία για έναν άνθρωπο με αναπηρία, σε ανάσα για μια οικογένεια, σε λιγότερη ταλαιπωρία στο νοσοκομείο, τότε δεν μιλάμε για θεωρία, αλλά για πραγματικότητα.

Αυτό ήταν το καθαρό μήνυμα από τις τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο προσυνέδριο της ΝΔ στα Ιωάννινα, με επίκεντρο το «Κοινωνικό κράτος για όλους».

Το πρόγραμμα «Προσωπικός Βοηθός», με πάνω από 1.700 ωφελούμενους, δείχνει τι σημαίνει κοινωνική πολιτική όταν φτάνει στον άνθρωπο. Δεν στηρίζει μόνο το άτομο με βαριά αναπηρία. Στηρίζει πρώτα απ’ όλα την οικογένεια που μέχρι χθες κουβαλούσε μόνη της ένα βάρος 24 ώρες το 24ωρο.

Στην εργασία, η θέση είναι ξεκάθαρη. Η καλύτερη κοινωνική πολιτική είναι μια δουλειά. Η αναφορά στη δημιουργία πάνω από 560.000 θέσεων εργασίας και ο ρόλος της ΔΥΠΑ μέσω δράσεων όπως οι «Ημέρες Καριέρας» και τα προγράμματα κατάρτισης, δείχνουν μια λογική που επενδύει στις δεξιότητες και στη σύνδεση εργαζομένων με τις ανάγκες της αγοράς.

Στην υγεία, η έμφαση στην αξιολόγηση από τους ίδιους τους πολίτες και οι παρεμβάσεις στα ΤΕΠ, μαζί με την προοπτική της ψηφιακής υγείας, σηματοδοτούν μια προσπάθεια να γίνει το ΕΣΥ πιο οργανωμένο και πιο αποτελεσματικό.

Και το πρόγραμμα «Προλαμβάνω» αναδεικνύει μια αλλαγή φιλοσοφίας, από την αντιμετώπιση της ασθένειας στην πρόληψη, με στοιχεία όπως οι 170.000 πολίτες που εντόπισαν έγκαιρα πρόβλημα υγείας μέσω προληπτικών εξετάσεων.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τους ανθρώπους της περιφέρειας

Για όσους ζουν στην περιφέρεια, το κοινωνικό κράτος κρίνεται σε κάτι απλό. Στο αν το κράτος είναι κοντά ή μακριά. Όταν ένα πρόγραμμα όπως ο «Προσωπικός Βοηθός» λειτουργεί, δεν είναι απλώς βοήθεια. Είναι το τέλος της απομόνωσης που συχνά νιώθει μια οικογένεια σε μικρή πόλη ή χωριό. Όταν η υγεία γίνεται πιο οργανωμένη, με καλύτερα ΤΕΠ, περισσότερους ανθρώπους και ψηφιακά εργαλεία, αυτό για την περιφέρεια σημαίνει λιγότερα ταξίδια, λιγότερη αγωνία, λιγότερο κόστος.

Σημαίνει επίσης ότι ο πολίτης δεν εξαρτάται μόνο από το «αν έχει μέσο» ή από το «αν βρει άκρη», αλλά έχει πιο καθαρή πρόσβαση σε υπηρεσίες. Και όταν η εργασία ενισχύεται με κατάρτιση και σύνδεση με τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς, η περιφέρεια κερδίζει κάτι κρίσιμο. Να μη φεύγουν οι νέοι. Να δημιουργούνται δουλειές, ώστε ο τόπος να κρατά ανθρώπους, οικογένειες και ζωή, αντί να αδειάζει.

Το κοινωνικό κράτος, τελικά, δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι η καθημερινότητα του πολίτη, ειδικά στην περιφέρεια, όπου κάθε υπηρεσία που λειτουργεί σωστά μετράει διπλά. Νίκος Τσερκεζίδης