Κάθε Τρίτη βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, οι δρόμοι του Αγίου Νικολάου γεμίζουν φωνές, βήματα και μνήμες. Τα κόντυλα ένα έθιμο βαθιά ριζωμένο στον χρόνο ζωντανεύουν ξανά, όπως τα κρατούν ζωντανά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου «Η Βουρβουρού» και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου.
Με απαραίτητο «αξεσουάρ» την κλαδούρα και με τραγούδι που αντηχεί στις αυλές και στα καλντερίμια, το χωριό θυμάται ποιο είναι. Θυμάται μια εποχή όπου η χαρά δεν μετριόταν με αφθονία υλικών αγαθών, αλλά με τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής και τη δύναμη της κοινότητας.
Σήκω, κυρά μου, κι άνοιξε
την πόρτα την καρένια
έχω δυο λόγια να σου πω
γλυκά και ζαχαρένια…
Οι στίχοι, απλοί και τόσο εύγλωττοι, μιλούν για αυγά, καρύδια, ένα μαντήλι∙ μικρά δώρα με μεγάλη αξία. Μέσα σε λίγες λέξεις ξεδιπλώνεται ολόκληρη η εικόνα της οικογένειας, της γειτονιάς, της κοινωνίας που ήξερε να μοιράζεται. Ένα τραγούδι-ευχή, ένα τραγούδι καθρέφτης μιας ζωής λιτής αλλά βαθιά ανθρώπινης.
του καλαθάκι μ’ θέλ’ αυγά κι η τσέπη μου καρύδια κι του χρυσό μαντήλι μου θέλει λιφτουκαρύδια….
Τα κόντυλα δεν είναι απλώς ένα παλιό έθιμο. Είναι υπενθύμιση. Ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στα πολλά, αλλά στα ουσιαστικά. Στο να χτυπάς μια πόρτα και να ανοίγει. Στο να τραγουδάς μαζί. Στο να ανήκεις.
Και όσο αυτές οι φωνές συνεχίζουν να ακούγονται τα μεσάνυχτα στους δρόμους του χωριού, το έθιμο δεν ξεχνιέται. Συνεχίζει να μας ενώνει, να μας συγκινεί και να μας θυμίζει από πού ερχόμαστε.
