Με δημόσια ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού τοποθετείται με λόγο βαθιά ανθρώπινο αλλά και πολιτικό, θέτοντας στο επίκεντρο την κρατική ευθύνη, την ασφάλεια των πολιτών και τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους. Κάθε δυστύχημα, όπως επισημαίνει, αποκαλύπτει τραγικές ευθύνες γιατί η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια αλλά υποχρέωση μιας οργανωμένης πολιτείας.
Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια δεν μπορούν να ειπωθούν.
Βγαίνουν μόνο ως κραυγή.
Είναι αυτό το «γιατί».
Και αυτό το «όχι πάλι».
Όχι πάλι άδικοι, μαρτυρικοί θάνατοι.
Κάθε δυστύχημα αποκαλύπτει τραγικές ευθύνες.
Γιατί θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του Κράτους οφείλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Να διασφαλίζουν τη συμμόρφωση με τη νομοθεσία.
Να προστατεύουν, πάνω απ’ όλα, την ανθρώπινη ζωή.
Τα μέτρα ασφάλειας δεν είναι θεωρία για να μένει στα χαρτιά.
Είναι η ουσία και η απόδειξη ότι ένα κράτος λειτουργεί και φροντίζει τους πολίτες του.
Πόσα εργατικά ατυχήματα.
Πόσοι θάνατοι στην άσφαλτο.
Πενήντα επτά ψυχές στο τρένο των Τεμπών.
Δύο ακόμη άνθρωποι από τις πρόσφατες βροχοπτώσεις.
Άδικοι θάνατοι που μας φέρνουν όλους μπροστά στον ανείπωτο πόνο.
Η ευχή είναι μία:
να βγει γρήγορα στο φως η αλήθεια.
Και αν αποδειχθεί οποιαδήποτε παραβίαση του νόμου, οι υπεύθυνοι να τιμωρηθούν.
Γιατί κάποια σπίτια ξανάκλεισαν.
Και κάποια παιδιά δεν θα νιώσουν ποτέ ξανά αυτό το χάδι, αυτό το φιλί, το μοναδικό, της μάνας.
Η ψυχή μου στέκεται δίπλα σε αυτόν τον πόνο.
Τον γνωρίζω καλά.
Γλυκές μανούλες, νέες γυναίκες, που ήδη μετράτε μια μέρα στους ουρανούς, μακριά απ’ ό,τι αγαπήσατε.
Εύχομαι δύναμη και αγάπη σε όσους μένουν πίσω, για να αντέξουν το ατελείωτο κενό.
Και δηλώνω πως είμαι δίπλα τους, σε ό,τι χρειαστούν, για τη δικαίωση των αγαπημένων τους.
