Εν αναμονή των επίσημων ανακοινώσεων για την ίδρυση νέου πολιτικού κόμματος στο οποίο θα συμμετέχει ή ενδεχομένως θα ηγείται η Μαρία Καρυστιανού, το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται ήδη σε έντονη κινητικότητα. Παρότι μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία επίσημη ανακοίνωση, το κλίμα που διαμορφώνεται θυμίζει πολιτική προεκλογική σύγκρουση.
Στα παρασκήνια καταγράφεται ένας ιδιότυπος πολιτικός πόλεμος. Κόμματα, στελέχη και μηχανισμοί τοποθετούνται, συμμαχίες οργανώνονται και γραμμές άμυνας χαράσσονται. Άλλοι φοβούνται την απώλεια πολιτικής επιρροής, άλλοι ανησυχούν για την ανάδειξη αδυναμιών και ανικανότητας, ενώ δεν λείπουν και οι αντιδράσεις που εδράζονται σε συμφέροντα και κομματικές ισορροπίες.
Παράλληλα, ακούγονται κατηγορίες περί «εργαλειοποίησης» της προσωπικής και κοινωνικής της υπόθεσης. Την ίδια στιγμή, όμως, παρατηρούνται κινήσεις απομάκρυνσης προσώπων από κομματικούς χώρους, απλώς και μόνο επειδή εξέφρασαν δημόσια τη στήριξή τους ή καλωσόρισαν τη Μαρία Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο. Το γεγονός αυτό από μόνο του γεννά σοβαρά ερωτήματα για τα όρια της πολιτικής ανοχής και του εσωκομματικού διαλόγου.
Η συζήτηση, ωστόσο, ξεπερνά τα πρόσωπα και αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατίας. Έχουμε Δημοκρατία; Έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα στη δημόσια έκφραση, στη συμμετοχή και στην πολιτική εκπροσώπηση; Ή μήπως η είσοδος νέων προσώπων και πρωτοβουλιών στο πολιτικό πεδίο αντιμετωπίζεται ως απειλή αντί ως ανανέωση;
Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν αν οι ανακοινώσεις θα επιβεβαιώσουν τις φήμες και αν το πολιτικό σύστημα θα σταθεί στο ύψος των δημοκρατικών αρχών που επικαλείται. Μέχρι τότε, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό και αφορά όλους: ποιος φοβάται την πολιτική συμμετοχή και γιατί;
