Ήταν όλοι εκεί.
Το κράτος.
Οι συνάδελφοι.
Οι φίλοι.
Η οικογένεια.
Η μητέρα της.
Όλοι στάθηκαν μπροστά στο μνημείο της, με σεβασμό, συγκίνηση και σιωπή.
Όλοι, εκτός από τη Μαρία.
Γιατί η Μαρία Ζαφείρη δεν ήταν εκεί όπως θα έπρεπε. Δεν ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους της, δεν στεκόταν δίπλα στους συναδέλφους της, δεν γύρισε ποτέ όπως όλοι περίμεναν.
Έμεινε όμως εκεί με έναν άλλο τρόπο.
Στο βλέμμα της μητέρας της.
Στη σιωπή των συναδέλφων της.
Στα στεφάνια.
Στην τιμή.
Στη μνήμη.
Και κάποιες παρουσίες, ακόμη κι όταν λείπουν, είναι πιο δυνατές από όλες.
Γράφει η Ζωή Γανίτη
Κάνε κλικ εδώ και ενημερώσου άμεσα στο Google News με όλα τα νέα του xalkidikipolitiki.com
Πρόσθεσέ μας στο Feed της Google
