Η δήλωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα στηρίξει οικονομικά την Ουκρανία «με τον έναν ή τον άλλον τρόπο» δεν είναι απλώς μια διπλωματική φράση. Είναι μια δέσμευση αξιών.
Γιατί αυτό που κρίνεται σήμερα δεν είναι μόνο η έκβαση ενός πολέμου, αλλά το αν η Ευρώπη παραμένει μια ένωση που υπερασπίζεται την ελευθερία, το διεθνές δίκαιο και το δικαίωμα των λαών να ορίζουν το μέλλον τους.
Η χρηματοδότηση δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ προς μια χώρα που αμύνεται δεν είναι «γενναιοδωρία». Είναι επένδυση ασφάλειας για την ίδια την Ευρώπη. Κάθε καθυστέρηση, κάθε εσωτερικό μπλοκάρισμα, κάθε μικροπολιτικός υπολογισμός υπονομεύει την κοινή μας αξιοπιστία.
Σε μια εποχή που οι γεωπολιτικές ισορροπίες αλλάζουν βίαια, η Ευρώπη δεν μπορεί να εμφανίζεται διχασμένη ή διστακτική. Οφείλει να λειτουργεί ως ενιαία δύναμη. Ιδιαίτερη σημασία έχει και το νέο «χειμερινό ενεργειακό πακέτο» για την περίοδο 2026–2027.
Η προστασία της ουκρανικής ενεργειακής υποδομής δεν αφορά μόνο το Κίεβο. Αφορά τη σταθερότητα της ευρωπαϊκής ηπείρου, την ανθεκτικότητα των κοινωνιών μας απέναντι στον εκβιασμό της ενέργειας και τη διατήρηση ενός χώρου δημοκρατίας στα ανατολικά σύνορα της Ένωσης. Όταν χτυπιούνται υποδομές, χτυπιέται η καθημερινή ζωή των πολιτών – κι αυτό είναι μια μορφή πολέμου που η Ευρώπη γνωρίζει καλά από τη δική της Ιστορία.
Ως Έλληνες γνωρίζουμε τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι την ελευθερία σου απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις. Η αλληλεγγύη δεν είναι σύνθημα· είναι παράδοση και ευθύνη.
Αν η Ευρώπη θέλει να μιλά για στρατηγική αυτονομία και αξιακή συνοχή, πρέπει να αποδεικνύει στην πράξη ότι δεν εγκαταλείπει όσους δοκιμάζονται επειδή υπερασπίζονται τις ίδιες αρχές που θεμελίωσαν την ευρωπαϊκή ιδέα. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η επιλογή είναι καθαρή: ή μια Ευρώπη με φωνή και πυγμή ή μια Ευρώπη θεατής των εξελίξεων.
Και αυτό είναι ένα δίλημμα που αφορά άμεσα και το δικό μας μέλλον.
Νίκος Τσερκεζίδης Επιχειρηματίας
