Το 2025 έφυγε αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο πιο βαρύ. Όχι γιατί άλλαξαν σύνορα, αλλά γιατί άλλαξαν συνειδήσεις. Γιατί η παγκόσμια πολιτική έπαψε, για ακόμη μία χρονιά, να μιλά τη γλώσσα της πρόληψης και μίλησε ξανά τη γλώσσα των όπλων.
Στην Ουκρανία, ο πόλεμος συνέχισε να αφαιρεί γενιές από το μέλλον, με πόλεις φαντάσματα και ανθρώπους που έμαθαν να ζουν χωρίς βεβαιότητες.
Στη Λωρίδα της Γάζας, η έννοια της αναλογικότητας χάθηκε κάτω από τα ερείπια, μαζί με παιδικές φωνές και σιωπηλές οικογένειες που δεν ζητούν πια δικαιοσύνη αλλά απλώς παύση.
Στη Μέση Ανατολή, η Ισραήλ και οι γείτονές του ζουν σε έναν μόνιμο συναγερμό, ενώ η Ρωσία και η Δύση επιμένουν σε μια σύγκρουση που μοιάζει να έχει ξεχάσει τον αρχικό της λόγο.
Η παγκόσμια πολιτική έδειξε ξανά το πιο αδύναμο πρόσωπό της: αυτό που ξέρει να διαχειρίζεται ισορροπίες ισχύος, αλλά δυσκολεύεται να προστατεύσει την ανθρώπινη ζωή.
Συμμαχίες σκληρές στα χαρτιά, αποφάσεις που παίρνονται μακριά από τα πεδία των μαχών, δηλώσεις συμπάθειας που δεν σταματούν τις βόμβες. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή χρονιά, υπήρξαν στιγμές που η ανθρωπιά δεν παραδόθηκε. Γιατροί που έμειναν σε κατεστραμμένα νοσοκομεία. Εθελοντές που διέσχισαν σύνορα χωρίς σημαίες. Άνθρωποι που επέλεξαν να σώσουν, όχι να πάρουν θέση.
Ως επιχειρηματίας, γνωρίζω καλά τι σημαίνει ρίσκο. Αλλά ο πόλεμος δεν είναι ρίσκο. Είναι αποτυχία. Αποτυχία της διπλωματίας, της πρόβλεψης, της πολιτικής γενναιότητας. Και κάθε χρόνος που περνά χωρίς λύση, δεν είναι απλώς χαμένος χρόνος. Είναι χαμένη ζωή. Αν κάτι μας δίδαξε η χρονιά που έφυγε, είναι πως ο κόσμος δεν αντέχει άλλες «ισορροπίες τρόμου».
Χρειάζεται ισορροπία ευθύνης. Χρειάζεται πολιτική με μνήμη, όχι με κοντόφθαλμους υπολογισμούς. Χρειάζεται η ανθρωπιά να επιστρέψει στο κέντρο των αποφάσεων. Γιατί στο τέλος, καμία γεωπολιτική ανάλυση δεν μπορεί να εξηγήσει ένα παιδί που κοιμάται σε καταφύγιο. Και καμία νίκη δεν είναι νίκη, όταν χτίζεται πάνω σε στάχτες.
Νίκος Τσερκεζίδης
