Πουλάμε παράδεισο, θάβουμε το μέλλον μας

Του Νίκου Τσερκεζίδη
Επιχειρηματία και Τομεάρχη Περιβάλλοντος της ΝΔ Χαλκιδικής

Η Ελλάδα διαφημίζει τις θάλασσές της, τα δάση της, τη μοναδικότητα του φυσικού της πλούτου. Πάνω σε αυτή την εικόνα στηρίζονται επιχειρήσεις, θέσεις εργασίας και ολόκληρες τοπικές οικονομίες. Όμως, πίσω από την όμορφη φωτογραφία υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορούμε να προσπερνάμε: πώς διαχειριζόμαστε όσα αφήνει πίσω της η ανάπτυξη;

Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την 1η Οκτωβρίου, να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση αποβλήτων είναι μια σοβαρή προειδοποίηση. Σύμφωνα με την Επιτροπή, από τους 81 χώρους υγειονομικής ταφής που παρέμειναν στην εξεταζόμενη υπόθεση, οι 66 δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις. Παράλληλα, διαπιστώνεται ανεπαρκής δυναμικότητα επεξεργασίας των σύμμεικτων αστικών αποβλήτων πριν από την ταφή. Πρόκειται για παραπομπή, όχι για νέα καταδικαστική απόφαση. Το πρόβλημα, όμως, που περιγράφεται είναι ήδη υπαρκτό.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για πράσινη ανάπτυξη και να αντιμετωπίζουμε τα σκουπίδια ως κάτι που αρκεί να απομακρυνθεί από το οπτικό μας πεδίο.

Ο κάδος αδειάζει και ο δρόμος καθαρίζει. Εκεί, όμως, αρχίζει η πραγματική ευθύνη: πού καταλήγουν τα απορρίμματα, τι αξιοποιείται και πόσο τελικά θάβεται;

Για τη Χαλκιδική, αυτή η συζήτηση αφορά άμεσα το μέλλον της. Η αξία του τόπου μας βρίσκεται στη σχέση της θάλασσας με το δάσος, της παραγωγής με τον τουρισμό και της επιχειρηματικότητας με την ποιότητα ζωής. Αν αυτή η σχέση διαταραχθεί, οι συνέπειες θα φτάσουν στο εισόδημα του επαγγελματία και στην καθημερινότητα του κατοίκου.

Κάθε νέα τουριστική επένδυση πρέπει να συνοδεύεται από πρόβλεψη για τα απορρίμματα, το νερό και τα λύματα. Περισσότερες κλίνες απαιτούν αντίστοιχες υποδομές. Διαφορετικά, το ιδιωτικό όφελος αφήνει πίσω του ένα δημόσιο κόστος που σηκώνουν οι τοπικές κοινωνίες.

Η ανάπτυξη οφείλει να πληρώνει και για τις υποδομές που χρειάζεται.

Η πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει σχεδιασμό, χρηματοδότηση και έλεγχο. Η αυτοδιοίκηση και οι αρμόδιοι φορείς να παραδίδουν λειτουργικά έργα. Οι επιχειρήσεις να περιορίζουν τα απόβλητά τους και να συμμετέχουν στη χωριστή συλλογή. Οι πολίτες να έχουν σαφείς οδηγίες και αξιόπιστες υπηρεσίες.

Η ανακύκλωση χρειάζεται σωστή διαλογή, χωριστή αποκομιδή και πραγματική αξιοποίηση των υλικών. Χρειάζεται και διαφάνεια: πόσα απορρίμματα παράγονται, πόσα ανακυκλώνονται, πόσα θάβονται και με ποιο κόστος;

Για τη Χαλκιδική ζητώ συγκεκριμένο σχεδιασμό ενόψει και της επόμενης τουριστικής περιόδου: επάρκεια αποκομιδής στις αιχμές, χωριστή συλλογή οργανικών από ξενοδοχεία και εστίαση, πρόληψη, επαναχρησιμοποίηση και υποδομές επεξεργασίας. Με υπεύθυνους, προθεσμίες και μετρήσιμα αποτελέσματα.

Ως επιχειρηματίας, θεωρώ την περιβαλλοντική προστασία όρο οικονομικής αντοχής. Ως τομεάρχης Περιβάλλοντος της Νέας Δημοκρατίας στη Χαλκιδική, θεωρώ υποχρέωσή μου να ζητώ αποτελεσματικότητα και λογοδοσία. Η πολιτική ευθύνη απαιτεί να αναγνωρίζουμε τις εκκρεμότητες και να πιέζουμε για την επίλυσή τους.

Θέλουμε έναν τόπο που να υποδέχεται επισκέπτες χωρίς να εξαντλείται και να παραμένει βιώσιμος για όσους ζουν εδώ όλο τον χρόνο.

Η Χαλκιδική δεν μπορεί να στηρίζει την ευημερία της στην ομορφιά του τόπου και ταυτόχρονα να υποθηκεύει αυτή την ομορφιά.

Το μέλλον της αξίζει περισσότερα από μια καλή διαφημιστική φωτογραφία. Αξίζει υποδομές, συνέπεια και αποφάσεις που αντέχουν όταν τελειώνει το καλοκαίρι.