Η παρουσίαση του Ενοποιημένου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής για το 2026 και ο απολογισμός του κυβερνητικού έργου για το 2025 δεν ήταν μια ακόμη επικοινωνιακή άσκηση. Ήταν μια συνειδητή επιλογή πολιτικής λογοδοσίας. Και αυτό από μόνο του έχει αξία σε μια χώρα που ιστορικά έμαθε να μετρά τις εξαγγελίες, αλλά όχι πάντα τα αποτελέσματα.
Το 2025 υπήρξε μια δύσκολη χρονιά. Διεθνής αστάθεια, γεωπολιτικές εντάσεις, ενεργειακές αναταράξεις, πιέσεις στον πρωτογενή τομέα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κυβέρνηση επέλεξε να μιλήσει με αριθμούς, με ορόσημα και με μετρήσιμα δεδομένα. Όχι με γενικόλογες διακηρύξεις. Αυτό είναι μια ουσιαστική τομή στον τρόπο που ασκείται η πολιτική. Η αναφορά στην υλοποίηση του 66% των οροσήμων εντός του 2025 και η προοπτική να ξεπεραστεί το 80% στις αρχές του 2026 δεν είναι απλώς στατιστικό στοιχείο. Είναι ένδειξη λειτουργίας ενός κράτους που προσπαθεί να δουλεύει με σχέδιο και συνέχεια.
Το ίδιο ισχύει και για το ποσοστό υλοποίησης των συστάσεων της Έκθεσης Πισσαρίδη. Το 83% δεν είναι μικρό νούμερο. Είναι μια έμπρακτη απάντηση σε όσους θεωρούσαν ότι οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα μένουν στα χαρτιά. Ιδιαίτερη σημασία έχει όμως το πού αποτυπώνεται αυτή η πρόοδος. Η μείωση της ανεργίας από το 17,5% στο 8,2% δεν είναι απλώς οικονομικός δείκτης. Είναι κοινωνική παρέμβαση πρώτης γραμμής. Είναι λιγότερα νοικοκυριά σε απόγνωση, περισσότερη αξιοπρέπεια, περισσότερες δυνατότητες. Το ίδιο ισχύει για τη μείωση του κενού ΦΠΑ, που δείχνει ότι η φορολογική δικαιοσύνη παύει σταδιακά να είναι σύνθημα και γίνεται πράξη.
Το 2025 καταγράφεται ως χρονιά τεσσάρων ιστορικών ρεκόρ: ανεργία, δημόσιο χρέος, άμεσες ξένες επενδύσεις, τουρισμός. Όμως η πραγματική αξία αυτών των επιτευγμάτων κρίνεται από το αν μετατρέπονται σε δημόσιες πολιτικές με διάρκεια. Και εδώ έρχεται το μεγάλο στοίχημα του 2026.
Οι 10 βασικές νομοθετικές πρωτοβουλίες και οι 30 μεταρρυθμίσεις που προγραμματίζονται δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες. Αφορούν τον πυρήνα της καθημερινότητας: κράτος πιο φιλικό στον πολίτη, παιδεία, αυτοδιοίκηση, πολεοδομία, αδειοδοτήσεις, εργασία, κοινωνική πολιτική, νερό, μετανάστευση. Δηλαδή όλα όσα καθορίζουν αν μια χώρα μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να εξαντλεί τους ανθρώπους της. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη στόχευση για την περιφέρεια.
Τα 50 Τοπικά Σχέδια Ανάπτυξης, η έμφαση στη νησιωτικότητα και την ορεινότητα, τα κίνητρα εγκατάστασης και η σύνδεση πολιτικών με πραγματικές ανάγκες τόπων δεν είναι απλώς αναπτυξιακά εργαλεία. Είναι απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα της ελληνικής περιφέρειας: θα μείνουμε ή θα φύγουμε; Η κυβέρνηση θέτει μόνη της τον πήχη ψηλά. Όπως ειπώθηκε, «το είπαμε, το κάναμε» είναι μια φράση που δοκιμάζεται καθημερινά. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Όχι στην ωραιοποίηση, αλλά στη συνέπεια. Όχι στη σύγκριση με το παρελθόν, αλλά στη σύγκριση με όσα έχουν ειπωθεί δημόσια.
Το 2026 δεν θα κριθεί από τα σχέδια, αλλά από την εφαρμογή τους. Από το αν οι μεταρρυθμίσεις θα αγγίξουν τον πολίτη, την επιχείρηση, τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον νέο που σκέφτεται αν έχει μέλλον σε αυτή τη χώρα. Εκεί θα φανεί αν η πρόοδος είναι πραγματική ή απλώς καλογραμμένη.
Η λογοδοσία είναι μια αρχή.
Η υλοποίηση είναι η δοκιμασία. Και αυτή η δοκιμασία είναι μπροστά μας.
Νίκος Τσερκεζίδης
