Το παζλ των αποστάσεων στη Νέα Δημοκρατία συμπληρώνεται κομμάτι κομμάτι. Η επικείμενη απουσία του Κώστα Καραμανλή από το Συνέδριο του Μαΐου δεν εκλαμβάνεται απλώς ως μια προσωπική επιλογή. Στο πολιτικό παρασκήνιο διαβάζεται ως σαφές μήνυμα αποστασιοποίησης από τη σημερινή φυσιογνωμία της παράταξης. Το ίδιο μοτίβο συμπληρώνουν η άρνηση του Προκόπη Παυλόπουλου να εμφανιστεί σε κομματική εκδήλωση και το «όχι» του Ευάγγελου Μεϊμαράκη στην πρόταση να προεδρεύσει του Συνεδρίου.
Επισήμως, το εσωτερικό της ΝΔ μιλά για ενότητα. Στην πράξη, όμως, το θερμόμετρο ανεβαίνει. Βαριά ονόματα της παράταξης κρατούν αποστάσεις, όχι επειδή «αποσύρονται» από την πολιτική σκηνή, αλλά επειδή δεν θέλουν να ταυτιστούν με μια κομματική γραμμή που, όπως λένε σε ιδιωτικές συζητήσεις, δεν τους εκφράζει πλέον. Το ρήγμα δεν ομολογείται δημόσια, όμως στο παρασκήνιο συζητείται ανοιχτά.
Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο και η Χαλκιδική. Στον νομό καταγράφεται κινητικότητα στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς, με συζητήσεις που μέχρι πρόσφατα γίνονταν χαμηλόφωνα να αποκτούν πλέον πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο. Παράγοντες που για χρόνια κινούνταν εντός της ΝΔ εμφανίζονται να εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο συγκρότησης ενός δεύτερου πολιτικού πόλου, ο οποίος θα εκφράζει όσους θεωρούν ότι η σημερινή κομματική γραμμή έχει απομακρυνθεί από τις ρίζες της παράταξης.
Στο παρασκήνιο ακούγεται ήδη ότι «στήνεται» ψηφοδέλτιο στη Χαλκιδική, με πρόσωπα που περιμένουν τις εξελίξεις σε κεντρικό επίπεδο για να κάνουν το επόμενο βήμα. Η συζήτηση δεν περιορίζεται στα κομματικά στελέχη. Έχει περάσει και στην κοινωνία, σε κύκλους ψηφοφόρων που παραδοσιακά στήριζαν τη ΝΔ και σήμερα αναζητούν διαφορετική πολιτική έκφραση.
Αν το Συνέδριο του Μαΐου δεν δώσει σαφές πολιτικό στίγμα επανασύνδεσης με την παραδοσιακή δεξιά πτέρυγα, τότε οι πρώτες ρωγμές ενδέχεται να φανούν στην περιφέρεια. Και η Χαλκιδική δείχνει να βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο αυτού του παρασκηνίου, έτοιμη να μετατρέψει τους ψιθύρους σε οργανωμένη πολιτική κίνηση.
Γράφει η Σουζάνα Καζάκα
