Λίγες σκέψεις για το βιβλίο «Ιστορίες στο τέλος του χρόνου» του Κωνσταντίνου Ν. Καρεμφύλλη.
Αν ο χρόνος αυτός είναι καθορισμένος από μια ανώτερη δύναμη, πού ξέρει ένας γραφιάς πόσες ιστορίες θα καταφέρει να συντάξει μέχρι να δει τη δύση του; Και αν η δύση αυτή αργεί περισσότερο από το συνηθισμένο; Πόσες λέξεις μπορεί να ανακαλέσει το ανθρώπινο μυαλό, να τις συνθέσει, να τις αναλύσει, να τις τοποθετήσει σε μέτρα και σταθμά, να τις κάνει να φτιάξουν εικόνες και να περιγράψουν εικόνες που ήδη υπάρχουν;
Ο Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι δήλωνε πως πρέπει να καταστρέψουμε τη σύνταξη και να μειώσουμε τον λυρισμό, υμνώντας την εξέλιξη. Από την άλλη, οι Ντανταϊστές όριζαν τη δημιουργία ως έναν πολτό από σκόρπιες λέξεις. Για καλή τύχη της λογοτεχνίας, κανένα από τα δύο μοτίβα δεν κυριαρχεί στο βιβλίο. Οι λέξεις εδώ ντύνονται με εικόνες και στιγμές, συνθέτοντας μικρά θραύσματα που χτίζουν το όλον μιας ιστορίας.
Οι εικόνες κινούνται από ομηρικά και αναγεννησιακά τοπία μέχρι σύγχρονες, καθημερινές σκηνές. Ένα ροκ μοντέρνο συναντά τη λήθη των λωτοφάγων, μια νέα κοπέλα μεταμορφώνεται σε γυναίκα που βλέπει τη ζωή να αλλάζει μέσα από τη φθαρτότητα του σώματος. Η αφήγηση γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη.
Η αισθητική λειτουργεί ως αντίβαρο στη φθορά της σύγχρονης έκφρασης. Ο λυρισμός μεταδίδει νοήματα, δημιουργεί εικόνες και αντιστέκεται στη μιζέρια της στείρας αναπαραγωγής της πραγματικότητας. Ακόμη και εικόνες εγκατάλειψης, όπως μια έρημη ακτή ή ένα φθαρμένο παγκάκι, μετατρέπονται σε φορείς μνήμης και νοήματος.
Το βασικό δώρο της αφήγησης είναι η αποκατάσταση. Η συνειδητοποίηση της αλλαγής και η αναμέτρηση με τη φθορά λειτουργούν ως μοχλοί αναζωπύρωσης της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο χρόνος παύει να είναι αυστηρά πεπερασμένος και μετατρέπεται σε ρεύμα που κυλά ανάμεσα στο τώρα της γραφής και στο τέλος της ύπαρξης, δημιουργώντας παράλληλες ζωές και αφηγήσεις.
Το βιβλίο λειτουργεί ως δοχείο μνήμης και πόνου, ένα προσωπικό «κουτί της Πανδώρας» που κάθε αναγνώστης ανοίγει, αναμετρώμενος με την απώλεια, την ενηλικίωση και τη φθορά. Ο συγγραφέας μετατρέπει τις πονεμένες σκέψεις σε ιστορίες που ακροβατούν ανάμεσα στη φαντασία και το βίωμα, δίνοντας λογοτεχνική μορφή σε εμπειρίες κοινές αλλά βαθιά προσωπικές.
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Νέων Μουδανιών, ο Δήμος Νέας Προποντίδας και οι Εκδόσεις Kbooks προσκαλούν το κοινό σε μια ξεχωριστή παρουσίαση βιβλίου στα Νέα Μουδανιά, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου έργου του Κωνσταντίνου Ν. Καρεμφύλλη, με τίτλο «Ιστορίες στο τέλος του χρόνου».
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026, στις 18:30, στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Νέων Μουδανιών, και φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός για τη Χαλκιδική και την τοπική πνευματική ζωή.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Ιωάννης Βογιατζής (συγγραφέας-ποιητής), η Βασιλεία Ζωγραφάκη (φιλόλογος) και η Μαρία Τσιτσάνη (εικαστικός), προσεγγίζοντας το έργο από διαφορετικές οπτικές. Την παρουσίαση θα πλαισιώσει η παρουσία του ίδιου του συγγραφέα, προσφέροντας τη δυνατότητα άμεσου διαλόγου με το κοινό γύρω από τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία.
Το βιβλίο «Ιστορίες στο τέλος του χρόνου» (Εκδόσεις Kbooks, Θεσσαλονίκη 2025, 125 σελ.) περιλαμβάνει 12 πεζά κείμενα μικρής φόρμας, που κινούνται ανάμεσα στον μαγικό ρεαλισμό και τον ποιητικό ρεαλισμό, με θεματικούς άξονες τη μνήμη, τη λήθη, τον χρόνο και τη φθορά.
Ο Κωνσταντίνος Ν. Καρεμφύλλης, με καταγωγή από τα Σήμαντρα Χαλκιδικής, έχει μακρά παρουσία στον χώρο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Το νέο του βιβλίο εμπλουτίζει τη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία, διατηρώντας ισχυρή τοπική αναφορά στη Χαλκιδική.
Η παρουσίαση στα Νέα Μουδανιά αποτελεί ανοιχτή πρόσκληση προς το αναγνωστικό κοινό και τους φίλους του βιβλίου να συναντηθούν γύρω από τη λογοτεχνία, τη μνήμη και τη δύναμη της αφήγησης.
