Ο πόλεμος του Τραμπ φτάνει στη Χαλκιδική: Το πετρέλαιο απειλεί τον οδικό τουρισμό

Οι τρεις δύσκολες επιλογές απέναντι στο Ιράν και ο λογαριασμός που περνά από τα Στενά του Ορμούζ στις επιχειρήσεις της Χαλκιδικής

Άρθρο γνώμης του Νίκου Τσερκεζίδη, επιχειρηματία και Τομεάρχη Περιβάλλοντος της ΝΔ Χαλκιδικής

Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με αυτό που υποσχόταν ότι θα απέφευγε: έναν πόλεμο χωρίς καθαρή έξοδο, χωρίς γρήγορη νίκη και με ολοένα μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό κόστος.

Η προσωρινή παύση των αμερικανικών επιθέσεων κατά του Ιράν δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος τελείωσε. Οι συγκρούσεις έχουν περιοριστεί, όμως η Τεχεράνη εξακολουθεί να ασκεί έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ, από όπου περνά κρίσιμο μέρος της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου.

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει μπροστά του τρεις επιλογές και καμία δεν είναι εύκολη.

Η πρώτη είναι η διπλωματική συμφωνία. Θα μπορούσε να περιορίσει τις επιθέσεις και να συγκρατήσει τις τιμές της ενέργειας, αλλά θα κινδύνευε να παρουσιαστεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ ως υποχώρηση απέναντι στο Ιράν.

Η δεύτερη είναι η συνέχιση των αεροπορικών επιθέσεων, του ναυτικού αποκλεισμού και της στρατιωτικής πίεσης. Πρόκειται για μια επιλογή που δεν οδηγεί απαραίτητα σε τελική λύση, αλλά μπορεί να παρατείνει επ’ αόριστον την αστάθεια, τις απώλειες και την ανασφάλεια στις αγορές.

Η τρίτη και πιο επικίνδυνη είναι η μεγάλη κλιμάκωση, ακόμη και με ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων σε στρατηγικά σημεία του Ιράν. Ένα τέτοιο βήμα θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο απωλειών Αμερικανών στρατιωτών και θα ενίσχυε την ήδη αυξανόμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Σενάρια ανάπτυξης δυνάμεων για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ ή ακόμη και της στρατηγικής νήσου Χαργκ έχουν ήδη εξεταστεί από την αμερικανική κυβέρνηση.

Ο πόλεμος χτυπά ήδη την πόρτα της Χαλκιδικής

Όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, όμως ο οικονομικός τους λογαριασμός φτάνει μέχρι τη Χαλκιδική.

Στις 23 Ιουλίου το Brent ξεπέρασε τα 100 δολάρια το βαρέλι, ενώ στις 27 Ιουλίου υποχώρησε κοντά στα 89 δολάρια μετά την προσωρινή παύση των επιθέσεων. Αυτή η τεράστια μεταβλητότητα αποδεικνύει ότι μία νέα επίθεση, μία απειλή αποκλεισμού ή ένα χτύπημα σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις μπορεί να ανατρέψει μέσα σε λίγες ώρες ολόκληρη την αγορά.

Στην Ελλάδα, η μέση τιμή της αμόλυβδης είχε ήδη φτάσει στις 13 Ιουλίου τα 1,978 ευρώ το λίτρο. Για τον οδικό τουρισμό, όμως, το καύσιμο δεν είναι απλώς μία ακόμη δαπάνη. Είναι το πρώτο κόστος των διακοπών, πριν ακόμη ο επισκέπτης φτάσει στο ξενοδοχείο, στην ταβέρνα ή στην παραλία.

Η Χαλκιδική στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στους επισκέπτες που φτάνουν οδικώς από τη Σερβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Βόρεια Μακεδονία και τις υπόλοιπες βαλκανικές αγορές. Όταν ακριβαίνει το ταξίδι, μία οικογένεια μπορεί να περιορίσει τις ημέρες διαμονής, να μειώσει την κατανάλωσή της ή ακόμη και να επιλέξει έναν κοντινότερο προορισμό.

Δεν είναι τυχαίο ότι η φετινή σεζόν άρχισε συγκρατημένα, με τους ανθρώπους του τουρισμού να συνδέουν την αρχική επιβράδυνση τόσο με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή όσο και με τις τιμές των καυσίμων. Οι πληρότητες στη Χαλκιδική έφτασαν το 75%-80% τον Ιούνιο, ενώ στις αρχές Ιουλίου κινούνταν περίπου στο 70%, με ανοδική τάση αλλά και έντονη εξάρτηση από τις κρατήσεις της τελευταίας στιγμής.

Η Χαλκιδική δεν μπορεί να σταματήσει έναν πόλεμο. Μπορεί, όμως, να προστατεύσει την ανταγωνιστικότητά της, να επενδύσει στην ενεργειακή μετάβαση και στις υποδομές φόρτισης, να απευθυνθεί πιο οργανωμένα στις βαλκανικές αγορές και να διατηρήσει λογικές τιμές στις τουριστικές υπηρεσίες.

Γιατί ένας πύραυλος στα Στενά του Ορμούζ μπορεί τελικά να αδειάσει ένα δωμάτιο, ένα τραπέζι ή ένα κατάστημα στη Χαλκιδική. Ο πόλεμος δεν είναι μακριά, όταν ο λογαριασμός του φτάνει στην αντλία και από την αντλία στο ταμείο της τοπικής επιχείρησης.