Στανός Χαλκιδικής: Η «Κούνια» φέρνει έρωτα, παράδοση και Ανάσταση Το έθιμο που «διαβάζει» το μέλλον των νέων

Στον Στανό Χαλκιδικής, το Πάσχα δεν τελειώνει με την Ανάσταση… μόλις τότε αρχίζει να ζωντανεύει πραγματικά η παράδοση. Το έθιμο της «Κούνιας», βαθιά ριζωμένο στη μνήμη και την ψυχή του τόπου, επιστρέφει κάθε χρόνο για να ενώσει γενιές, να αφηγηθεί ιστορίες και να δώσει νόημα στην άνοιξη και τη νεότητα.

Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, κάτω από τα μεγάλα δέντρα του χωριού, στήνονταν οι κούνιες και γύρω τους μαζεύονταν παρέες αγοριών και κοριτσιών. Δεν ήταν απλώς μια διασκέδαση· ήταν μια ολόκληρη τελετουργία. Καθώς οι νέοι κουνιόντουσαν, οι υπόλοιποι τραγουδούσαν ειδικά τραγούδια για τον καθένα ξεχωριστά, δίνοντας έναν προσωπικό και σχεδόν μαγικό χαρακτήρα στη στιγμή. Και πάντα, στο τέλος, η χαρά έκλεινε με την αναστάσιμη προσευχή, θυμίζοντας ότι η παράδοση είναι δεμένη με την πίστη.

Όταν το κούνημα τελείωνε, άφηναν την ουρά του σχοινιού να πέσει στο χώμα. Εκεί σχηματίζονταν οι λεγόμενες «κουλούρες» κύκλοι που οι παλιοί παρατηρούσαν με προσοχή. Μέσα από αυτούς προσπαθούσαν να «διαβάσουν» το μέλλον: πόση θα είναι η αγάπη της πεθεράς ή σε πόσα χρόνια θα έρθει ο γάμος. Ένα παιχνίδι, μια προσδοκία, μια μικρή πρόβλεψη ζωής, που έδινε χαμόγελα και όνειρα στους νέους.

Πίσω όμως από τη χαρά, κρύβεται και ένας βαθύς συμβολισμός. Το κατέβασμα της κούνιας συμβολίζει τον ερχομό του Χριστού στη γη, ενώ το ανέβασμά της την Ανάστασή Του. Έτσι, κάθε κίνηση γίνεται μια μικρή υπενθύμιση της πίστης και της ελπίδας που φέρνει το Πάσχα.

Σήμερα, το έθιμο αναβιώνει στην πλατεία του Στανού, κρατώντας ζωντανό αυτό το πολύτιμο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς. Και όπως τότε, έτσι και τώρα, μετά την κούνια ακολουθεί το γλέντι: ζωντανή μουσική, φαγητό, χορός και άνθρωποι που γίνονται μια μεγάλη παρέα.

Γιατί στον Στανό, η «Κούνια» δεν είναι απλώς ένα έθιμο. Είναι μνήμη, είναι συναίσθημα, είναι ζωή που συνεχίζεται.