Γιατί ο ελληνικός τουρισμός καταγράφει ρεκόρ, αλλά κανείς δεν μιλά καθαρά για το κόστος τους.
Στην εκπομπή αναλύεται το μεγάλο δίλημμα που θέτει ο Γρηγόρης Τάσιος: από τα 20–22 εκατομμύρια επισκέπτες πριν την πανδημία, η Ελλάδα έφτασε στα 37–38 εκατομμύρια το 2025, χωρίς αντίστοιχες επενδύσεις σε υποδομές, ανθρώπους και σχέδιο. Πόσο ακόμη αντέχουν οι τόποι;
Γιατί αποκαλύπτεται πώς η βραχυχρόνια μίσθωση από συμπληρωματικό εισόδημα εξελίχθηκε σε κυρίαρχο μοντέλο φιλοξενίας. Στη Χαλκιδική, οι κλίνες εκτινάχθηκαν από 1.580 το 2019 σε 50.400 το 2024, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στέγασης, υποδομών και καθημερινότητας για τους μόνιμους κατοίκους.
Γιατί τίθεται ξεκάθαρα το θέμα των Δήμων που βρίσκονται στα όριά τους. Νερό, αποχέτευση, καθαριότητα και απορρίμματα δοκιμάζονται καθημερινά, σε περιοχές που σχεδιάστηκαν για πολύ μικρότερους πληθυσμούς από αυτούς που φιλοξενούν πλέον.
Γιατί μπαίνει στο τραπέζι η παραοικονομία και ο αχαρτογράφητος πληθυσμός του οδικού τουρισμού. Από το 2006, με την κατάργηση της visa για τις βαλκανικές χώρες, μεγάλος όγκος εσόδων φεύγει εκτός Ελλάδας, ενώ οι Δήμοι καλούνται να διαχειριστούν πιέσεις χωρίς να γνωρίζουν καν πόσοι άνθρωποι βρίσκονται πραγματικά στην περιοχή.
Γιατί παρουσιάζεται η πρόταση για το E-Visit Greece, μια ψηφιακή πλατφόρμα καταγραφής αφίξεων εκτός Σένγκεν, στα πρότυπα της Κροατίας, με πιλοτική εφαρμογή στη Χαλκιδική, ώστε ο σχεδιασμός να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και όχι εκτιμήσεις.
Γιατί αναδεικνύεται το χρόνιο πρόβλημα του χωροταξικού τουρισμού. Χωρίς σαφείς κανόνες για το τι και πού χτίζεται, δημιουργούνται κορεσμένες περιοχές και ανισορροπίες. Η Ελλάδα δεν πιέζεται 365 ημέρες, αλλά για 90–100 ημέρες τον χρόνο και αυτό απαιτεί διαφορετική στρατηγική.
Γιατί μπαίνει το ερώτημα ποιος ωφελείται πραγματικά. Ο τουρισμός συνεισφέρει περίπου 25% στο εθνικό ΑΕΠ και 55% στο ΑΕΠ της Χαλκιδικής, χωρίς όμως αντίστοιχη επιστροφή σε έργα και υποδομές για τις τοπικές κοινωνίες.
Γιατί συζητείται ανοιχτά το τέλος κλιματικής κρίσης, που ξεπερνά τα 600 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, και η ανάγκη τα χρήματα αυτά να επιστρέφουν στους τόπους που σηκώνουν το βάρος του τουρισμού.
Γιατί αποτυπώνεται το ασφυκτικό πλαίσιο για τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, με γραφειοκρατία, καθυστερήσεις αδειών, έλλειψη προσωπικού και αυξημένες υποχρεώσεις που δυσκολεύουν τη βιωσιμότητα του κλάδου.
Γιατί η Χαλκιδική, πρώτη στον οδικό τουρισμό και πέμπτη πανελλαδικά σε αφίξεις, παρουσιάζεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα προορισμού που χρειάζεται δεδομένα, σχέδιο και ισορροπία, ειδικά μπροστά σε μεγάλες επενδύσεις όπως το Ecos Grand Kassandra των 400 εκατ. ευρώ, με ορίζοντα το 2029.
Γιατί αυτή η εκπομπή δεν χαϊδεύει αυτιά.
Θέτει ερωτήματα, δείχνει τις αντοχές και ανοίγει τη συζήτηση για το μέλλον του ελληνικού τουρισμού.
γράφει η Σουζάνα Καζάκα
