Για πολλά χρόνια καταγράφεται μια αυξανόμενη αποχή στις κάλπες. Κάτι θα έπρεπε να δείχνει αυτό στους πολιτικούς. Είναι αδιαφορία; Είναι αγανάκτηση; Είναι η αίσθηση της «χαμένης ψήφου»; Είναι η στασιμότητα που έκανε τον κόσμο απαισιόδοξο, αδιάφορο, χωρίς όνειρα, ιδανικά και σχέδια;
Κι όμως, πάνω σε αυτή τη συνθήκη πατά το κίνημα πολιτών της Μαρίας Καρυστιανού. Τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ είναι εκείνα που κινδυνεύουν λιγότερο, γιατί με κάποιον τρόπο διαθέτουν συνοχή, ιδεολογική ταυτότητα και οργανωμένες βάσεις. Αντίθετα, τα υπόλοιπα σχήματα που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, χωρίς καν να προλάβουν να ευδοκιμήσουν πολιτικά, αφού δεν έχουν τον απαιτούμενο χρόνο, είναι εκεί όπου εντοπίζεται το πραγματικό ζήτημα. Γίνονται ένας ακόμη πόλος έλξης ψήφων, χωρίς σταθερότητα και χωρίς βάθος.
Τι καταλαβαίνουμε; Ότι ίσως αυτό το ανερχόμενο κίνημα ήταν κάτι που έλειπε από το πολιτικό τοπίο. Έρχεται όμως με αφορμή ένα τραγικό γεγονός, τη δολοφονία στα Τέμπη. Και εδώ τίθεται το ουσιαστικό ερώτημα τι μας λέει η κοινωνία; Τι ζητούν οι άνθρωποι που γύρισαν την πλάτη στην κάλπη;
Ζητούν δικαιοσύνη, αξιοπιστία, λογοδοσία. Ζητούν πολιτική με νόημα, πρόσωπο και ευθύνη. Όσο αυτά απουσιάζουν, η αποχή δεν θα μειώνεται και τα νέα σχήματα, κινήματα ή προσωρινοί φορείς θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως διέξοδος διαμαρτυρίας. Όχι απαραίτητα ως λύση, αλλά ως κραυγή.
Το μήνυμα της κοινωνίας είναι σαφές. Δεν απορρίπτει την πολιτική. Απορρίπτει τον τρόπο με τον οποίο ασκείται.
